قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
उन्हां ने आख्या, "हे जुलकरनैन! सचमुच यगजुज ते मकजुज (जीव जो) धरती उप्पर नुकसान करदे न, तां के अस तुसेंगी इनाम देई सकने आं तां जे तुस साढ़े ते उंदे बश्कार इक बाधा बनाओ?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
उने (ज़ुलकरनैन) आखया, "जेहड़ा परमात्मा ने मिगी दित्ता ऐ, ओह (तुंदे इनाम कोला) बेहतर ऐ, इस आस्ते मेरी ताकत कन्ने मदद करो, तां जे मैं तुंदे ते उंदे बीच इक बाधा पैदा करी सकां।"
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
लोहे दे टुकड़े दे दे!” जदूं तकर लोहे दे टुकड़े दौंऊ पहाड़ें कन्नै समतल होई गे, तां तकर उ’नें आखेआ, “आग उप्पर उड़ाओ!” जदूं ओह अग्ग दे समान लाल होई गेआ तां उ’नें आखेआ, “मेरे गी उबलदा तांबा देओ तां जे मैं उसी उ’नेंगी ढाल सकां।”
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
इस करिए ओह (यक्जुज ते मकजुज) इस उप्पर नेईं चढ़ी सकदे हे ते इस च छेद बी नेईं करी सकदे हे।
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
उ'नें (ज़ुलकरनैन) आखेआ, "एह् (दीवार) मेरे रब दा बरकत ऐ, इस करी जदूं मेरे रब दा वादा आई जाग तां ओह् उसी नष्ट करी देग; ते मेरे रब दा वादा सच्चा ऐ।"
حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ
Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).
जद तक यकजुज औय मकजुज (दीवारें) नशीॊ खोरी गई औय वे सभस्त ऊॉची थाओॊ वे फडी तेजी से नीचे नशीॊ आ गमे।
وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).
ते (जदूं) सच्चा वादा (कयामत दा दिन) नेड़े होवेगा, तां अचानक काफर करन वालों दी अक्खां चौड़ी हो जावेगी। (उन्हें आख्या) "असीं किन्ना दयनीय हां! अस इस गल्लै गी पूरी चाल्ली लापरवाह आं, असल च अस सच्चें गै अन्यायी लोक आं।"