۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ
yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
Дæу (Мæхæмæты) бафарстой нозт æмæ хъазты тыххæй. Зæгъ: «Дыууæйы дæр ис стыр тæригъæд æмæ адæймагæн цавæрдæр пайда. Фæлæ тæригъæд пайдайæ стырдæр у». Æмæ дæ фæрсынц, цы хъуамæ хардз кæной, уымæй. Зæгъ, «Цы хъæуы, уымæй фылдæр». Афтæмæй дын Аллах йæ стихтæ æмбарын кæны, цæмæй хъуыды кæнай,
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْاَنْصَابُ وَالْاَزْلَامُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِ فَاجْتَنِبُوْهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-khamru wal-maisiru wal-anṣābu wal-azlāmu rijsum min ‘amalisy-syaiṭāni fajtanibūhu la‘allakum tufliḥūn(a).
Уырнджытæ! Æцæгæйдæр, нозт нуазын, хъазт, дзуæрттæн нывонд хæссын æмæ æхсæнгарзæй бирæ амонд æрхæссын сты æгад митæ æмæ сты Хæйрæджы митæй. Уæдæ уыцы (архæйдтытæй) дард лæуу, цæмæй амондджын уай.
وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا
wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).
Æмæ хæтынмæ ма хæстæг кæн; (хæтындзинад) у æцæг æгад митæ, æмæ æвзæр фæндаг.