فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ
fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).
तेषां हृदये एकः रोगः अस्ति, अतः अल्लाहः तेषां रोगं वर्धितवान्, तेषां मृषावादस्य कारणेन तेषां कष्टप्रदः दण्डः भविष्यति।
اِذْ تَلَقَّوْنَهٗ بِاَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُوْلُوْنَ بِاَفْوَاهِكُمْ مَّا لَيْسَ لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ وَّتَحْسَبُوْنَهٗ هَيِّنًاۙ وَّهُوَ عِنْدَ اللّٰهِ عَظِيْمٌ ۚ
iż talaqqaunahū bi'alsinatikum wa taqūlūna bi'afwāhikum mā laisa lakum bihī ‘ilmuw wa taḥsabūnahū hayyinā(n), wa huwa ‘indallāhi ‘aẓīm(un).
(स्मरन्तु) यदा भवन्तः तत् (मिथ्यावार्ता) मुखेन प्राप्तवन्तः तथा च भवन्तः मुखेन उक्तवन्तः यत् भवद्भ्यः यत् ज्ञानं नासीत्, तथा च भवन्तः तत् लघुविषयं मन्यन्ते स्म, यदा तु अल्लाहस्य दृष्टौ महती विषयः आसीत्।
وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِيْنَۙ
wailul lil-muṭaffifīn(a).
धिक् तेषां वञ्चनां (मापनं तौलनं च) !
الَّذِيْنَ اِذَا اكْتَالُوْا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُوْنَۖ
allażīna iżaktālū ‘alan-nāsi yastaufūn(a).
(अर्थात्) ये जनाः अन्यस्मात् मात्रां प्राप्य तस्य पूरणं याचन्ते ।
وَاِذَا كَالُوْهُمْ اَوْ وَّزَنُوْهُمْ يُخْسِرُوْنَۗ
wa iżā kālūhum au wazanūhum yukhsirūn(a).
यदा च ते (अन्येषां कृते) परिमाणं कुर्वन्ति वा तौलन्ति वा तदा घटयन्ति।