اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ ۚوَاِنْ تَكُ حَسَنَةً يُّضٰعِفْهَا وَيُؤْتِ مِنْ لَّدُنْهُ اَجْرًا عَظِيْمًا
innallāha lā yaẓlimu miṡqāla żarrah(tin), wa in taku ḥasanatay yuḍā‘ifhā wa yu'ti mil ladunhu ajran ‘aẓīmā(n).
Ба дурустӣ, Аллоҳ ба касе ҳатто ба андозаи зарра зулм намекунад ва агар некӣ (ба андозаи зарра) бошад, Аллоҳ онро дучанд мекунад ва аз ҷониби Худ подоши бузурге медиҳад.
وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ
wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).
Ва Мо дар рӯзи қиёмат тарозуҳои адлро барпо хоҳем кард, то ба ҳеҷ кас заррае ситам нашавад ва агар ба андозаи донаи хардал бошад ҳам, Мо онро (ҷазо) хоҳем дод ва Мо барои ҳисоб кардан кофӣ ҳастем.
كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ
kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).
Ҳар кас барои коре, ки кардааст, масъул аст,
فَمَنْ يَّعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَّرَهٗۚ
famay ya‘mal miṡqāla żarratin khairay yarah(ū).
Пас, ҳар кас кори нек ба андозаи зарра анҷом диҳад, албатта, (подоши) онро хоҳад дид.
وَمَنْ يَّعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَّرَهٗ ࣖ
wa may ya‘mal miṡqāla żarratin syarray yarah(ū).
ва ҳар кӣ гуноҳе ба андозаи зарра анҷом диҳад, албатта (ҷазои) онро хоҳад дид.