۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ
wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).
Ва ҳеҷ ҷунбандае дар рӯи замин намегардад (зинда намемонад), магар ин ки Аллоҳ рӯзии ҳама чизро ба он кафолат медиҳад. Ӯ медонист, ки дар куҷо зиндагӣ мекунад ва дар куҷо нигоҳ дошта мешавад. Ҳама чиз дар китоби ҳақиқӣ (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст.
اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗوَفَرِحُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا مَتَاعٌ ࣖ
allāhu yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), wa fariḥū bil-ḥayātid-dun-yā, wa mal-ḥayātud-dun-yā fil-ākhirati illā matā‘(un).
Худо рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, фаровон мекунад ва (барои ҳар кас, ки хоҳад) танг мегирад. Онҳо ба зиндагии дунё шодмонанд, дар ҳоле ки он дар баробари зиндагии охират як лаззати ночиз аст.
اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Оё онҳо раҳмати Парвардигоратро тақсим мекунанд? Мо ризқи онҳоро дар ин дунё муайян кардем ва баъзеи онҳоро аз баъзеи дигар дараҷоте боло бурдем, то баъзе аз онҳо аз баъзеи дигар баҳраманд шаванд ва раҳмати Парвардигорат аз он чӣ онҳо ҷамъ мекунанд, беҳтар аст.
وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا
wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).
Ва ба ӯ аз ҷое, ки интизораш надошт, рӯзӣ дод. Ва ҳар кӣ ба Худо таваккал кунад, Худо ниёзҳои ӯро бароварда мекунад. Дар ҳақиқат, Худо корҳои Худро анҷом медиҳад. Дар ҳақиқат, Худо барои ҳама чиз рӯзӣ фароҳам овардааст.