۞ وَعِنْدَهٗ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَآ اِلَّا هُوَۗ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَّرَقَةٍ اِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِيْ ظُلُمٰتِ الْاَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَّلَا يَابِسٍ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ
wa ‘indahū mafātiḥul-gaibi lā ya‘lamuhā illā huw(a), wa ya‘lamu mā fil-barri wal-baḥr(i), wa mā tasquṭu miw waraqatin illā ya‘lamuhā wa lā ḥabbatin fī ẓulumātil-arḍi wa lā raṭbiw wa lā yābisin illā fī kitābim mubīn(in).
Ва калидҳои ҳама ғайбҳо назди Ӯст; ҷуз Ӯ касе намедонад. Ӯ медонад, ки дар хушкӣ ва дар баҳр чӣ ҳаст. Ҳеҷ барге намеафтад, ки Ӯ аз он огоҳ набошад. Ҳеҷ донае дар торикии замин ва ҳеҷ тар ё хушке нест, ки дар китоби ҳақиқӣ (Лавҳ Маҳфуз) навишта нашуда бошад.
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ طِيْنٍ ۚ
wa laqad khalaqnal-insāna min sulālatim min ṭīn(in).
Ва ба дурустӣ, Мо инсонро аз гил (бемаънӣ) офаридем.
ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ
Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).
Сипас, аз нутфа чизеро офаридем, ки часпад, сипас он чизеро, ки часпад, порае аз гӯшт сохтем ва аз он порае аз гӯшт устухонҳоро устухонҳо сохтем, сипас устухонҳоро ба гӯшт печондем ва ӯро махлуқи дигаре (шакл) сохтем. Пок аст Худо, беҳтарин офаринанда.
اِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنٰهُ بِقَدَرٍ
innā kulla syai'in khalaqnāhu biqadar(in).
Ба дурустӣ ки Мо ҳама чизро ба андоза офаридем.
مَآ اَصَابَ مِنْ مُّصِيْبَةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّبْرَاَهَا ۗاِنَّ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌۖ
mā aṣāba mim muṣībatin fil-arḍi wa lā fī anfusikum illā fī kitābim min qabli an nabra'ahā, inna żālika ‘alallāhi yasīr(un).
Ҳар мусибате, ки бар замин ва ба шумо мерасад, пеш аз он ки мо онро биёфаридем, дар китоб (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст. Дар ҳақиқат, ин барои Худо осон аст.