۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
او (یاد کړئ) کله چې ابراهیم علیه السلام د هغه رب په څو خبرو سره وازمایه، نو هغه په بشپړ ډول هغه پوره کړې. هغه (الله) وویل: "بې شکه، ما ته د ټولو انسانانو مشر ټاکلی یې." هغه (ابراهیم علیه السلام) وویل: "او (هم) زما له اولادونو او لمسیانو څخه؟" الله فرمایي: "(حقیقت دی، مګر) زما ژمنه په ظالمانو نه پلي کیږي."
وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
او د هغوی پیغمبر هغوی ته وویل: "په حقیقت کې، الله تعالی طالوت ستاسو لپاره پاچا ټاکلی دی." هغوی ځواب ورکړ: "طالوت څنګه پر موږ واکمن شو، په داسې حال کې چې موږ له هغه څخه د پاچاهۍ ډیر حقدار وو، او هغه ته ډیر شتمني نه وه ورکړل شوې؟" (پیغمبر) ځواب ورکړ: "الله تعالی هغه ستاسو لپاره غوره کړی دی او تاسو ته یې غوره پوهه او فزیکي وړتیاوې درکړې دي." الله تعالی خپل سلطنت هر هغه چا ته ورکوي چې وغواړي، او الله تعالی پراخ او پوه دی.
وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا
wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).
او که موږ وغواړو چې یو هیواد له منځه یوسو، نو موږ هغو خلکو ته چې په هغه هیواد کې په عیش او عشرت کې ژوند کوي (د الله اطاعت وکړو) امر کوو، مګر که دوی په هغه (هیواد) کې نافرماني وکړي، نو د (زموږ سزا) کلمې به پرې تطبیق شي، بیا به موږ (هغه هیواد) په بشپړه توګه له منځه یوسو.
وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ
wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).
او په حقیقت کې، که تاسو د تاسو په څیر خلکو اطاعت وکړئ، نو تاسو به خامخا په زیان کې یاست.
فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
نو که دوی (ستاسو ننګونې ته) ځواب ورنکړي، نو پوه شه چې دوی یوازې د خپلو غوښتنو پیروي کوي. او څوک د هغه چا څخه ډیر ګمراه دی چې د خپلو غوښتنو پیروي کوي پرته له دې چې د الله له لوري لږ لارښوونه ترلاسه کړي؟ په حقیقت کې، الله ظالمانو ته لارښوونه نه کوي.