وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
И (казьтыштӧй), кор Ми лӧсьӧдім керкасӧ (Кааба) йӧз чукӧртчанінӧн да лӧсьыд местаӧн. И лӧсьӧдны Ибрагимлысь макамсӧ молитва местаӧн. А Ми тшӧктім Авраамлы да Исмаиллы: «Сӧстӧммӧдӧй Менсьым керкаӧс тавафъясысь, иктикафъясысь, копыртчысьясысь да копыртчысьясысь!»
۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ
innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).
Збыльысь, Сафа да Марва пырӧны Аллахлӧн сиарӧ (дінмуӧ). Сідзкӧ, коді нуӧдас хадж Аллах керкаӧ либӧ нуӧдас умра, сылы абу мыж, нуӧдас Саиӧс кыкнанныс костын. А коді окотапырысь вöчö бур уджъяс, Аллах ставсö аттьöалысь, ставсö тöдысь.
ثُمَّ لْيَقْضُوْا تَفَثَهُمْ وَلْيُوْفُوْا نُذُوْرَهُمْ وَلْيَطَّوَّفُوْا بِالْبَيْتِ الْعَتِيْقِ
Ṡummal yaqḍū tafaṡafahum wal yūfū nużūrahum wal yaṭṭawwafū bil-baitil-‘atīq(i).
Сэсся, медым найö перйисны гряз (кодi эм налöн тушаа), помалiсны кывкутöмъяссö да нуöдiсны важ керка гöгöр таваф (Байтулла).