وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
Ani (aw hakili to a la), tuma min na an ye bon (Kaaba) kɛ mɔgɔw lajɛnyɔrɔ ye ani mɔgɔw lafiyayɔrɔ ye. Ani ka Ibrahima ka makam kɛ batoyɔrɔ ye. An ye ci di Ibrayima ni Isimayili ma ko: «Aw ye ne ka bon saniya tawaf kɛbagaw, iktikaf kɛbagaw, kunbiri gwanbagaw ni sujudu kɛbagaw ye!»
۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ
innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).
Tiɲɛ na, Safa ni Marwah ye Ala ka syi’ar (diinɛ) dɔ ye. O la, mɔgɔ o mɔgɔ ye hiji kɛ Ala ka soo la, walima ka umra kɛ, jurumun t’a la ka Sa’i kɛ u fila cɛ. Ni mɔgɔ o mɔgɔ sɔnna ka koɲuman kɛ, o tigi ye ɲumanlɔnbaga ye, Ala ye fɛn bɛɛ lɔnbaga ye.
ثُمَّ لْيَقْضُوْا تَفَثَهُمْ وَلْيُوْفُوْا نُذُوْرَهُمْ وَلْيَطَّوَّفُوْا بِالْبَيْتِ الْعَتِيْقِ
Ṡummal yaqḍū tafaṡafahum wal yūfū nużūrahum wal yaṭṭawwafū bil-baitil-‘atīq(i).
O kɔ, u ka nɔgɔ bɔ (min b’u fari la), k’u ka kali dafa ani ka tawaf kɛ bon kɔrɔ lamini na (Baitullah).