۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
மேலும், முழுமையாகப் பாலூட்ட விரும்பும் தாய்மார்கள், தங்கள் குழந்தைகளுக்கு இரண்டு முழு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும். மேலும், அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குவதும், தகுந்த முறையில் ஆடை அணிவிப்பதும் தந்தையின் கடமையாகும். ஒரு மனிதன் தாங்கக்கூடியதை விட அதிக சுமையை அவன் மீது சுமத்தக்கூடாது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையால் துன்பப்பட வேண்டாம்; ஒரு தந்தை தன் குழந்தையால் துன்பப்பட வேண்டாம். வாரிசுகளும் அவ்வாறே கடமைப்பட்டுள்ளனர். இருவரும் தங்களுக்குள் உடன்பாடு மற்றும் கலந்தாலோசனையுடன் பாலூட்டலை நிறுத்த விரும்பினால், அவர்கள் இருவர் மீதும் எந்தப் பாவமும் இல்லை. மேலும், உங்கள் குழந்தைக்கு வேறொருவருக்குப் பாலூட்ட நீங்கள் விரும்பினால், அதற்குத் தகுந்த முறையில் நீங்கள் பணம் கொடுப்பதில் எந்தப் பாவமும் இல்லை. அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுங்கள்; நீங்கள் செய்வதை அல்லாஹ் நன்கு காண்கிறான் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
மேலும், மனிதர்களுக்கு அவர்களின் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்யுமாறு நாம் கட்டளையிட்டோம். அவனது தாய் மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனைக் கருவுற்றாள், மிகுந்த சிரமத்துடனேயே அவனைப் பெற்றெடுத்தாள். கருவுற்ற காலம் முதல் பால் மறக்கும் காலம் வரை முப்பது மாதங்கள் ஆகும். எனவே, அவன் (குழந்தை) வளர்ந்து நாற்பது வயதை அடையும்போது, அவன் இவ்வாறு பிரார்த்திக்கிறான்: "என் இறைவா! நீ எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் வழங்கிய அருட்கொடைகளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துவதற்கும், நீ அங்கீகரிக்கும் நற்செயல்களை நான் செய்வதற்கும் எனக்கு வழிகாட்டுவாயாக; மேலும், என் பிள்ளைகளுக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் சென்று சேரும் நன்மையை எனக்கு வழங்குவாயாக. நிச்சயமாக, நான் உன்னிடம் பாவமன்னிப்புக் கோருகிறேன், மெய்யாகவே நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்."