وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
A gitt Äre Räichtum (déi Muechthaft), deen Allah zur Basis vum Liewe gemaach huet, net un d'Leit, deenen hire Geescht nach net perfekt ass. Gitt hinnen Akeef a Kleeder (vum Erléis vum Räichtum) a schwätzt mat hinnen léif Wierder.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
O Dir, déi gleeft! Vill vun de fromme Leit an hire Mönche konsuméiere wierklech de Räichtum vun de Leit op eng falsch Manéier a verhënneren datt d'Leit vum Wee vun Allah kommen. An déi, déi Gold a Sëlwer späicheren an et net op de Wee vun Allah ausginn, ginn hinnen eng gutt Noriicht, datt si eng schmerzhafte Strof kréien.
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
(Erënnert Iech) un den Dag, wou Gold a Sëlwer an der Hell erhëtzt goufen, an duerno hir Stirn, Säiten a Réck gebügelt goufen (an zu hinne gesot gouf): "Dëst ass Äre Räichtum, deen Dir fir Iech selwer behalen hutt, also schmaacht (d'Konsequenze vun) deem, wat Dir behalen hutt."
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
An (inklusiv d'Dénger vum Barmhäerzegsten Gott) déi, déi, wa se (Räichtum) ausginn, net exzessiv sinn, nach (och) knäppeg sinn, déi allebéid vernünfteg sinn,
۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ
inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).
Tatsächlech war de Karun ënnert dem Vollek vum Musa, awer hien huet se ongerecht behandelt, a Mir hunn him e Schatz geschenkt, deem seng Schlësselen ganz schwéier fir eng Rei vu staarke Männer waren ze droen. (Erënnert Iech) wéi säi Vollek zu him gesot huet: "Sidd net ze stolz. Tatsächlech huet Allah keng gär Leit, déi sech rühmen."
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ
fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).
Also ass hien (de Karun) mat sengem Glanz bei säi Vollek erauskomm. Leit, déi e weltlecht Liewe wëllen, soen: "Hoffentlech hu mir e Räichtum wéi dee vum Karun ginn, tatsächlech huet hien e grousst Gléck."
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
an hie gëtt e bëssen (vun deem wat versprach gouf) an de Rescht zréckhält.
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
Huet hie Wëssen iwwer dat Onsichtbaart, fir datt hie et ka gesinn?
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
Wësst, datt d'Liewen op dëser Welt nëmme Spill an Ënnerhalung, Schmuck a géigesäitegt Prahlen ënner iech a Rivalitéit ëm Räichtum a Kanner ass, wéi de Reen, deem seng Ernte d'Baueren erfreuen, dann dréchent en op an Dir gesitt, wéi en giel gëtt, dann gëtt en zu Schutt. An am Hiernof gëtt et schwéier Strof a Verzeiung vun Allah a sengem gudde Wëllen. An d'Liewen op dëser Welt ass näischt anescht wéi e bedrügeresche Genoss.
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
an Dir hutt Räichtum mat iwwerméisseger Léift gär.
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍۙ
wailul likulli humazatil-lumazah(tin).
Wee jidderengem Flucher a Kritiker,
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
deen Räichtum sammelt a zielt,
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
hie (de Mann) mengt, datt säi Räichtum hie ka versuergen.
كَلَّا لَيُنْۢبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِۖ
kallā layumbażanna fil-ḥuṭamah(ti).
Absolut net! Hie gëtt sécherlech an d'Häll (Hutamah) gehäit.