فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
Тиймээс Аллахын нигүүлслийн ачаар та (Мухаммед) тэдэнд зөөлөн хандсан. Хэрэв та хатуу зан гаргаж, хатуу сэтгэлтэй бол тэд эргэн тойрныхоо хүмүүсээс холдох нь гарцаагүй. Тиймээс тэднийг уучилж, тэдний төлөө уучлал гуйж, энэ асуудлаар тэдэнтэй зөвлөлд. Дараа нь шийдвэр гаргасны дараа Аллахад итгэ. Үнэхээр Аллах өөрт нь итгэгчдийг хайрладаг.
فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيْقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُوْمٍ ۙ
fa jumi‘as-saḥaratu limīqāti yaumim ma‘lūm(in).
Тэгээд илбэчид товлосон өдрийн (тогтоосон) цагт цугларч,
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
Тэр (Балкис) “Өө, эрхэм дээдэс ээ! (Энэ хэргийг) надад анхаарч үзээч. (Миний чуулган дээр) та нарыг байхаас өмнө би хэзээ ч хэргийг шийддэггүй” гэж хэлэв.
قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ
qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).
Тэд “Бидэнд (тулаанд оролцох) асар их хүч чадал, зориг бий, гэхдээ шийдвэр гаргах нь таных; тиймээс юу тушаахыг бодож үз” гэж хариулав.