اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
חראם חדשים מיט חראם חדשים, און (קעגן) עפּעס וואָס ווערט רעספּעקטירט גילט (דער געזעץ פון) קיסאַס. דעריבער, ווער עס יז וואָס אַטאַקירט אײַך, אַטאַקירט אים אין פּראָפּאָרציע צו זײַן אַטאַק אויף אײַך. מורא האָט פֿאַר גאָט און ווייסט אַז גאָט איז מיט די וואָס מורא האָבן פֿאַר גאָט.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
און גיט אויס (אייער געלט) אויפן וועג פון אללא, און וואַרפט נישט (אייך) אין פארניכטונג מיט אייערע אייגענע הענט, און טוט גוטס. טאַקע, אללא ליבט די וואָס טוען גוטס.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
און ווען משה איז צוריקגעקומען צו זיין פאלק, איז ער געווען בייז און טרויעריג און האט געזאגט, "וואסערע שרעקליכע מעשים האט איר געטאן ווען איך בין געווען אוועק! ווילט איר גיין קעגן דעם צוזאג פון אייער האר?" משה האט אראפגעווארפן די טאוול (תורה) און געכאפט זיין ברודער (הרון)'ס קאפ בשעת ער האט עס צוגעצויגן צו זיך. (הרון) האט געזאגט, "אוי מיין מאמעס זון! דאס פאלק האט מיך געהאלטן שוואך און זיי האבן מיך כמעט געהארגעט, טא לאז נישט אייערע שונאים פרייען זיך ביי מיין אומגליק, און מאך נישט פון מיר אן אומרעכטן מענטש."
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
ער (משה) האָט געזאָגט, "אָה האַרון! וואָס שטערט דיך ווען דו זעסט אַז זיי זענען אַוועקגעגאַנגען פֿון וועג,
اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ
allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.
(אַזוי) דו פֿאָלגסט מיר נישט? האָסטו (באַוואוסטזיניק) נישט געפֿאָלגט מײַנע באַפֿעלן?
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
איך וועל אים זיכער באַשטראָפן מיט אַ שטרענגער שטראָף אָדער אים שחטן, סיידן ער קומט צו מיר מיט אַ קלאָרער סיבה."
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
ער (סולימאן) האט געזאגט, "מיר וועלן זען צי דו ביסט אמת אדער דו ביסט איינער פון די וואס ליגן.