قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ
qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).
Без (Аллаһ) әйттек: "Әй ут! Салкын бул һәм Ибраһим өчен коткаручы бул!"
وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ
wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).
Алар Ибраһимгә явызлык кылырга теләделәр, шуңа күрә Без аларны иң зур югалтуларга дучар булачаклар кылдык.
فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Ибраһим пәйгамбәрнең кавеменнән "Ул кешене үтерегез яки яндырыгыз", - дигәннән башка җавап булмады, Аллаһ аны уттан коткарды. Әлбәттә, бу эштә иман китергән кешеләр өчен (Аллаһның бөеклегенә) дәлилләр бар.
فَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِيْنَ
fa arādū bihī kaidan faja‘alnāhumul-asfalīn(a).
Алар аны (яндыру белән) алдамакчы булдылар, (ләкин Аллаһ аны коткарды), аннары Без аларны хур кешеләр иттек.