وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا
wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).
او زه به له تاسو او له هغه څه څخه چې تاسو یې د الله پرته عبادت کوئ ځان لرې کړم، او زه به خپل رب ته دعا وکړم، هیله ده چې زه به د خپل رب په دعا کولو سره مایوسه نه شم.
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا
falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).
نو کله چې هغه (ابراهيم) له هغوی او له هغو شیانو څخه چې دوی یې له الله پرته عبادت کاوه، ځان جلا کړ، موږ هغه ته اسحاق او یعقوب ورکړل او موږ هر یو یې پیغمبر وټاکه.
۞ فَاٰمَنَ لَهٗ لُوْطٌۘ وَقَالَ اِنِّيْ مُهَاجِرٌ اِلٰى رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
fa āmana lahū lūṭ(un), wa qāla innī muhājirun ilā rabbī, innahū huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
نو لوط علیه السلام د (ابراهيم علیه السلام نبوت) تایید کړ او هغه (ابراهيم علیه السلام) وویل: "بېشکه، زه باید د خپل رب (هغه ځای ته چې امر یې کړی دی) لاړ شم؛ په حقیقت کې، هغه ډېر غالب او ډېر حکمت لرونکی دی."
وَقَالَ اِنِّيْ ذَاهِبٌ اِلٰى رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
wa qāla innī żāhibun ilā rabbī sayahdīn(i).
او هغه (ابراهيم) وويل: "بېشکه، زه باید د خپل رب سره مخ شم، هغه به ما ته لارښوونه وکړي."
وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).
او (یاد کړه) کله چې ابراهیم خپل پلار او خپل قوم ته وویل: "زه له هغو شیانو څخه چې تاسو یې عبادت کوئ بېزاره یم.
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
په حقیقت کې، ستاسو لپاره په ابراهیم او د هغه په ملګرو کې یوه ښه نمونه وه، کله چې دوی د هغه قوم ته وویل: "بې له شکه، موږ له تاسو څخه او له هغه څه څخه چې تاسو یې له الله پرته عبادت کوئ جلا شوي یو، موږ ستاسو (کفر) څخه انکار کوو او زموږ او ستاسو ترمنځ تل دښمني او کینه ده تر هغه چې تاسو په یوازیني الله ایمان راوړئ" پرته له هغه خبرې چې ابراهیم خپل پلار ته کړې وې، "بې له شکه، زه به ستاسو لپاره بخښنه وغواړم، مګر زه ستاسو په وړاندې د الله (عذاب) د مقابلې توان نلرم." (ابراهیم وویل)، "زموږ ربه، موږ یوازې په تاسو توکل کړی او یوازې تاسو ته توبه کوو او یوازې تاسو ته بیرته ځو،"