وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا
wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).
An ech wäert mech vun iech an vun deem distanzéieren, wat Dir nieft Allah veréiert, an ech wäert zu mengem Här bieden, hoffentlech ginn ech net enttäuscht wann ech zu mengem Här bieden.
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا
falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).
Wéi hien (den Ibrahim) sech vun hinnen an vun deem distanzéiert huet, wat si nieft Allah ugebetet hunn, hunn Mir him den Isaak an de Jakob geschenkt. An Mir hunn all vun hinnen zum Prophet ernannt.
۞ فَاٰمَنَ لَهٗ لُوْطٌۘ وَقَالَ اِنِّيْ مُهَاجِرٌ اِلٰى رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
fa āmana lahū lūṭ(un), wa qāla innī muhājirun ilā rabbī, innahū huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
Sou huet de Lut (dem Abraham seng Prophetschaft) bestätegt. An hien (dem Ibrahim) sot: "Tatsächlech muss ech op (d'Plaz, déi vu mengem Här bestallt gouf) goen; tatsächlech ass Hien de Mächtegsten, de Weissten."
وَقَالَ اِنِّيْ ذَاهِبٌ اِلٰى رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
wa qāla innī żāhibun ilā rabbī sayahdīn(i).
An hien (Ibrahim) sot: "Tatsächlech muss ech mengem Här (an d'Aen) goen, Hie wäert mech féieren."
وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).
An (erënnert Iech) wéi den Ibrahim zu sengem Papp a sengem Vollek gesot huet: "Tatsächlech distanzéiert ech mech vun deem wat Dir veréiert,
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
Tatsächlech hat den Abraham an déi, déi mat him waren, e gutt Virbild fir Iech, wéi si zu sengem Vollek gesot hunn: "Tatsächlech sinn mir vun Iech getrennt a vun deem, wat Dir nieft Allah veréiert, mir verleegnen Ären (Ongleewen) an et gëtt Feindschaft an Haass tëscht eis an Iech fir ëmmer, bis Dir nëmmen un Allah gleeft", ausser de Wierder vum Ibrahim zu sengem Papp: "Tatsächlech wäert ech fir Iech ëm Verzeiung froen, awer ech sinn absolut net fäeg, der (Qual) vun Allah géint Iech ze widderstoen." (Den Ibrahim sot): "Eise Här, nëmmen op Dir setzen mir eist Vertrauen an nëmmen op Dir bereie mir eis an nëmmen op Dir këmmeren mir eis ëm,