لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ ۗوَقَالَ الْمَسِيْحُ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۗاِنَّهٗ مَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوٰىهُ النَّارُ ۗوَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), wa qālal-masīḥu yā banī isrā'īla‘budullāha rabbī wa rabbakum, innahū may yusyrik billāhi faqad ḥarramallāhu ‘alaihil-jannata wa ma'wāhun nār(u), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).
सचमुच, जे कहै छै, "सत्ते, अल्लाह मरियम के बेटा मसीहा छै, वू लोग काफिर करी लेलकै।" भले ही अल-मसीह (खुद) कहने छल, "हे इस्राएल के संतान! अल्लाह, हमर प्रभु आ अपन प्रभु के पूजा करू।" सचमुच, जे कियो अल्लाह के साथ (कोनो भी चीज) के साथ करै छै, तखन सचमुच अल्लाह ओकरा स्वर्ग के मना क देने छैथ, आ ओकर स्थान नरक छै। आ अन्यायी लोकक लेल कोनो सहायक नहि।
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
मरियम के बेटा मसीह खाली एगो प्रेरित छेलै। एहि सँ पहिने कतेको प्रेरित गुजरल छलाह। आ ओकर माय एहन व्यक्ति छलीह जे सत्यक पालन करैत छलीह । दुनू गोटे प्रायः भोजन करैत छथि । अवलोकन करू जे हम हुनका (पुस्तक के लोक) के कोना श्लोक (शक्ति के चिन्ह) के व्याख्या करैत छी, फेर अवलोकन करू जे कोना ओ (हुनकर इच्छा स) घुमा देल जाइत छथि |
وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ
wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).
आ (याद करू) जखन अल्लाह कहलनि, "हे ईसा, मरियमक बेटा! की अहाँ ओ छी जे लोक सभ सँ कहने रही जे हमरा आ हमर माय केँ अल्लाहक अतिरिक्त दू टा देवता बनाउ?" (ईसा) उत्तर देलथिन, "अहाँक महिमा हो, जे हमर नहि अछि से कहब हमरा लेल उचित नहि। जँ हम कहितहुँ त' अहाँ केँ बुझल रहैत। अहाँ हमरा मे की अछि से जनैत छी आ हम नहि जनैत छी जे अहाँ मे की अछि। सत्ते, अहाँ सभ किछु अदृष्टिक सर्वज्ञ छी।"
مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ
mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
हम हुनका सभ सँ कहियो नहि कहलियनि सिवाय अहाँक जे आज्ञा देल गेल छल (अर्थात) "अल्लाह, हमर प्रभु आ अपन प्रभुक पूजा करू" आ हम हुनका सभक विरुद्ध गवाह छलहुँ, जाबत धरि हम हुनका सभक बीच मे छलहुँ। तेँ अहाँक हमरा निधन भेलाक बाद अहाँ हुनका सभक नजरि रखनिहार छलहुँ । आ अहाँ सभ वस्तुक गवाह छी।
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
ओ (ईशा) एकटा सेवक के अलावा किछु नहि छलाह जिनका पर हम हुनका अनुग्रह (भविष्यवाणी) केलौं आ हम हुनका इस्राएल के सन्तान के लेल एकटा पाठ के उदाहरण बनेलौं।