قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).

Әйт: «Беҙ Аллаһҡа, беҙгә индерелгәндәргә, Ибраһимға, Исмәғилгә, Исхаҡҡа, Яҡупҡа һәм уларҙың нәҫелдәренә индерелгәндәргә, Мусаға һәм Ғайсаға бирелгәндәргә, Раббынан пәйғәмбәрҙәргә бирелгәндәргә иман килтерҙек.

اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ

iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).

(Иҫегеҙгә төшөрөгөҙ), фәрештәләр: «Эй, Мәрйәм! Ысынлап та, Алла һиңә Үҙенән (йәғни ул) бер хөкөм тураһында һөйөнөслө хәбәр килтерә, уның исеме Мәрйәм улы Ғайса Мәсих, донъяла һәм әхирәттә абруйлы кеше, һәм (Аллаһҡа) яҡын килтерелгәндәрҙең береһе», — тигән.

وَيُعَلِّمُهُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۚ

wa ya‘allimuhul-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a).

Һәм Ул (Аллаһ) уға (Ғисаға) Китапты, Хикмәтте, Тәүратты һәм Инжилде өйрәтте.

۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ

innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

Ысынлап та, Беҙ уны һиңә (Мөхәммәткә) Нухҡа һәм унан һуңғы пәйғәмбәрҙәргә индергән кеүек индерҙек, Ибраһим, Исмәғил, Исхаҡ, Яҡуп һәм уларҙың тоҡомдарына ла индерҙек; Ғайса, Әйүп, Юныс, Һарун һәм Сөләймән. Беҙ Дауытҡа Зәбур китабын бирҙек.

لَنْ يَّسْتَنْكِفَ الْمَسِيْحُ اَنْ يَّكُوْنَ عَبْدًا لِّلّٰهِ وَلَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ الْمُقَرَّبُوْنَۗ وَمَنْ يَّسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ اِلَيْهِ جَمِيْعًا

lay yastankifal-masīḥu ay yakūna ‘abdal lillāhi wa lal-malā'ikatul-muqarrabūn(a), wa may yastankif ‘an ‘ibādatihī wa yastakbir fa sayaḥsyuruhum ilaihi jamī‘ā(n).

Мәсих Аллаһтың ҡоло булыуҙан бөтөнләй тартынмаған, иң яҡын булған фәрештәләр ҙә (Аллаһҡа) тартынмаған. Кем дә кем Уға ғибәҙәт ҡылырға теләмәй, маҡтанһа, Алла уларҙың барыһын да Үҙенә йыясаҡ.

وَزَكَرِيَّا وَيَحْيٰى وَعِيْسٰى وَاِلْيَاسَۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَۙ

wa zakariyyā wa yaḥyā wa ‘īsā wa ilyās(a), kullum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

һәм Зәкәриә, Яхъя, Иса һәм Ильяс. Барыһы ла тәҡүә кешеләр,

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

Ул (Джибрил): «Мин һеҙгә изге ул бүләген еткерер өсөн Раббығыҙҙан килгән илсе генә», — тине.

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

Ул (Йибрил): «Шулай булыр», — тине. Раббығыҙ әйтте: «Был Миңә еңел, һәм Беҙ уны кешеләр өсөн (Аллаһтың бөйөклөгөнә) билдә һәм Үҙебеҙҙән рәхмәт итеп яһайбыҙ, һәм был хәл ителгән эш».

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

Ул (Ғиса): «Ысынлап та, мин Аллаһтың ҡоло, Ул миңә Китапты (Инжилде) бирҙе һәм Мине Пәйғәмбәр итте.

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

Ул мине ҡайҙа ғына булһам да бәхетле кеше итте, йәшәгән саҡта намаҙ уҡырға һәм зәҡәт түләргә ҡушты.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

һәм әсәйемә бирелгән, һәм Ул мине тәкәббер һәм ҡайғылы итмәне.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

Тыуған көнөмдә, үлгән көнөмдә һәм терелтелгән көнөмдә миңә етешлек бирелһен».

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

Был Ғайса, Мәрйәм улы, (ул әйтте) хаҡ һүҙҙәр, улар шикләнгән дөрөҫлөккә

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ

wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).

Беҙ Мәрйәм улы менән уның әсәһен (Бөйөклөгөбөҙҙөң асыҡ дәлиле итеп) ҡылдыҡ һәм уларҙы бейеклектә, (тыныс, күләгәле һәм емештәр менән тулы урында) аҡҡан шишмәләр менән һаҡланыҡ.

اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).

Ул (Ғайса) ҡолдан башҡа бер нәмә лә түгел ине, Беҙ уға ниғмәт (пәйғәмбәрлек) бирҙек һәм уны Исраил балаларына ғибрәт өлгөһө иттек.

وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

Һәм Ғайса мәғлүмәт менән килгәс, ул әйтте: «Ысынлап та, мин һеҙгә хикмәт менән килдем һәм һеҙ бәхәсләшкән нәмәләрҙең ҡайһы берҙәрен һеҙгә аңлатыр өсөн килдем.

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

Һуңынан Беҙ пәйғәмбәрҙәребеҙҙе улар эҙҙәренән барырға ебәрҙек һәм Мәрйәм улы Ғайсаға эйәрҙек; Беҙ уға Һөйөнөслө Хәбәр бирҙек һәм уға эйәргәндәрҙең күңелендә әҙәплелек һәм шәфҡәт тыуҙырҙыҡ. Беҙ уларҙы Аллаһтың ризалығын эҙләүҙе мәжбүр итмәһәк тә (Беҙҙең талап итеүебеҙ бары тик) рәхбәниә тоттолар, әммә улар уны тейешле кимәлдә тотманылар. Шулай итеп, уларҙың араһынан иман килтергән кешеләргә әжерен бирҙек, һәм уларҙың күбеһе боҙоҡ булды.