ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).
དེ་ནས་ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་ཤི་རྗེས་གསོན་པོར་བཞེངས་ཡོད།
۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
དེ་ནས་(དྲན་དགོས།) མོ་ཤེས་ཁོང་གི་མི་རིགས་ལ་ཆུ་དགོས་སྐབས་ང་ཚོས་ "ཁྱེད་རང་གི་ལྕགས་ཐག་གིས་རྡོ་ལ་རྡུང་རོགས་" ཞེས་བཤད་པ་རེད། དེར་བརྟེན་དེ་ལས་ཆུ་མིག་བཅུ་གཉིས་འཕྱུར་སོང་། མི་རིགས་རེ་རེས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཆང་འཐུང་གནས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། ཨ་ལཱ་ཧའི་འཚོ་བཅུད་(སྤྲད་པ་)ལས་ཟ་བ་དང་འཐུང་བ་དང་། གནོད་སྐྱོན་བཟོས་ནས་འཛམ་གླིང་ཐོག་ལ་ངན་པ་མ་བྱེད།
۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
དེ་ནས་མོ་སཱེ་ཁྱེད་ཚོའི་མདུན་དུ་བདེན་པ་བདེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཁྱེར་ནས་ཡོང་བ་དང་། དེ་ནས་ཁྱེད་ཚོས་ཁོང་གི་(ཕྱིར་ལོག་པའི་རྗེས་སུ་)གླང་ཕྲུག་གི་སྐུ་བརྙན་(མཆོད་པ་ལྟར་)བླངས་པ་དང་།
سَلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ كَمْ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ اٰيَةٍ ۢ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَنْ يُّبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
sal banī isrā'īla kam ātaināhum min āyatim bayyinah(tin), wa may yubaddil ni‘matallāhi mim ba‘di mā jā'athu fa innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་དཔང་རྟགས་གསལ་པོ་ག་ཚོད་སྤྲད་ཡོད་མེད་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག་ཚོར་དྲིས་དང་། སུ་ཞིག་གིས་(བྱིན་རླབས་དེ་དག་)ཁོ་ལ་སླེབས་རྗེས་ཨ་ལཱ་ཧའི་བཀའ་དྲིན་བརྗེ་རེས་བྱེད་ན། དེ་ནས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཉེས་ཆད་ཧ་ཅང་དྲག་པོ་ཡོད།
فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ
fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).
དེ་ནས་(མོ་སཱེས་)ཁོང་གི་ལྕགས་ཐག་དེ་འཕངས་པ་དང་། གློ་བུར་དུ་ལྕགས་ཐག་དེ་སྦྲུལ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཡོད།
وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ
wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་གིས་ལག་པ་བཏོན་ནས་གློ་བུར་དུ་དེ་མཐོང་མཁན་ཚོར་དཀར་པོ་ཆགས་ཡོད།
۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ
wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).
ང་ཚོས་མོ་ཤེ་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བྱས་པ་ལྟར་ན། དེར་བརྟེན་གློ་བུར་དུ་ཁོས་ཁོ་ཚོའི་རྫུན་གཏམ་ཚང་མ་ཁྱུར་མིད་བཏང་བ་རེད།
وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ
wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).
སྒྱུ་མ་མཁན་རྣམས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ས་ལ་འགྱེལ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ལོ།
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་མི་རིགས་བཅུ་གཉིས་སུ་བགོས་ནས་མི་རིགས་རེ་རེ་ལ་གྲངས་འབོར་མང་པོ་ཡོད། དེར་བརྟེན་(རྡོ་)དེ་ནས་ཆུ་མིག་བཅུ་གཉིས་བཞུར་བྱུང་། རུས་སྡེ་སོ་སོས་རང་ཉིད་ཀྱི་འཐུང་གནས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་སྤྲིན་གྱིས་གྱིབ་མ་བཏང་ནས་ཁོང་ཚོར་མན་དང་སལ་ཝ་བཏང་བ་རེད། (ང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་མཁོ་སྤྲོད་བྱས་པའི་འཚོ་བཅུད་ལས་ཡག་པོ་ཟ་རོགས།" ཁོང་ཚོས་ང་ཚོར་ནོར་འཁྲུལ་བྱས་མེད་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་ནི་རྟག་ཏུ་རང་ཉིད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བཟོ་མཁན་དེ་རེད།
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ
wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).
ང་ཚོས་མོ་ཤེ་ང་ཚོའི་རྟགས་མཚན་དང་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་དང་མཉམ་དུ་བཏང་ཡོད།
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا
wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).
ང་ཚོས་མོ་སེ་ལ་ཡ་མཚན་ཅན་གྱི་བྱ་བ་དགུ་སྤྲད་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག་ཚོར་དྲིས་དང་། མོ་སེ་ཁོང་ཚོའི་དྲུང་དུ་ཡོང་སྐབས་ཕ་རོ་ཡིས་ཁོང་ལ་ "ཨོ་མུ་སཱ།
وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى
wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.
མོ་ཤེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལག་པ་གཡས་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དམ།
قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى
qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.
ཁོང་གིས་(མོ་སེ་) "འདི་ནི་ངའི་ལྕགས་ཐག་ཡིན།" ངས་དེ་ལ་འཐམ་ནས་དེ་དང་མཉམ་དུ་ངའི་རྭའི་ཆེད་དུ་(ཟ་མ་ལྟར་)ལོ་མ་འཐུ་བ་དང་། ང་ལ་ཁེ་ཕན་གཞན་པ་ཐོབ་ཀྱི་ཡོད།"
قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى
qāla alqihā yā mūsā.
ཁོང་གིས་(ཨ་ལཱ་) "ཨོ་མོ་སེ་ཁོང་གཅིག་པུར་བཞག་རོགས།"
فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى
fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.
དེ་ནས་༼མོ་སེ༽གྱིས་དབྱུག་པ་གཡུགས་པ་དང་གློ་བུར་དུ་དབྱུག་པ་དེ་མྱུར་རྒྱུག་སྦྲུལ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་སོང་།
قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى
qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.
ཁོས་(ཨ་ལཱ་ཧ) "ཁོ་འཛིན་ནས་མ་འཇིགས་ཤིག ང་ཚོས་ཁོ་སྔོན་མའི་གནས་སྟངས་ལ་ལོག་པར་བྱ་རྒྱུ་ཡིན།
وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ
waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.
ཁྱེད་རང་གི་ལག་པ་དེ་ཁྱེད་རང་གི་མཆིལ་མ་འོག་ཏུ་བཞག་ན། དེ་སྐྱོན་མེད་པར་དཀར་པོ་(འོད་མདངས་ཅན་)ཐོན་རྒྱུ་རེད། དེ་ནི་ངོ་མཚར་གཞན་ཞིག་ཡིན།
وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى
wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.
ཁྱེད་ཀྱི་ལག་པ་གཡས་པའི་ནང་དུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་གཡུག་ན་དེས་ཁོང་ཚོས་བཟོས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ངེས་པར་དུ་མིད་པར་འགྱུར། ཁོང་ཚོས་བཟོས་པ་དེ་ནི་མདའ་རྩེད་ཀྱི་གཡོ་ཐབས་ཤིག་རེད། མཚོན་ཆ་བཟོ་མཁན་དེ་གང་ནས་ཡོང་ཡང་རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་མི་ཐུབ།”
وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى
wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.
ང་ཚོས་མོ་ཤེ་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བྱས་པ་ལྟར་ན། "མཚན་མོར་ངའི་བྲན་གཡོག་ཚོ་(ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག)དང་མཉམ་དུ་སོང་ནས་ཁོང་ཚོའི་ཆེད་དུ་མཚོ་ནང་དུ་ལམ་སྐམ་པོ་ཞིག་བཟོས།
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
ང་ཚོས་ནོ་ཨ་ཁོང་གི་མི་རིགས་ལ་བཏང་བ་དང་། དེ་ནས་ཁོང་གིས་ "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། (གང་ལགས་ཤེ་ན།) ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཁོང་མ་གཏོགས་ལྷ་(ཕྱག་འཚལ་འོས་པའི་)གཞན་མེད།
فَاِذَا اسْتَوَيْتَ اَنْتَ وَمَنْ مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ نَجّٰىنَا مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fa iżastawaita anta wa mam ma‘aka ‘alal-fulki fa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī najjānā minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
ཁྱེད་དང་ཁྱེད་དང་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་མི་རྣམས་གྲུ་གཟིངས་སྟེང་ལ་ཡོད་པའི་སྐབས་སུ།
قَالَ اَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُّبِيْنٍ
qāla awalau ji'tuka bisyai'im mubīn(in).
ཁོང་གིས་(མོ་སེ་) "ངས་ཁྱེད་ལ་དངོས་གནས་(བདེན་དཔང་)སྟོན་ནའང་(ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱེད་དམ།)"ཞེས་བཤད།
فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۚ
fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).
དེ་བས་ཁོང་གིས་(མོ་སེ་)ཁོང་གི་ལྕགས་ཐག་དེ་འཕངས་པ་དང་། གློ་བུར་དུ་ལྕགས་ཐག་དེ་སྦྲུལ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཡོད།
وَنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ
wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་གིས་ཁོང་གི་ལག་པ་ཕྱིར་འཐེན་བྱས་པ་དང་། གློ་བུར་དུ་དེ་མཐོང་མཁན་ཚོར་དཀར་པོ་ཆགས་སོང་།
فَاَلْقٰى مُوْسٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَ ۚ
fa alqā mūsā ‘aṣāhu fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).
དེ་ནས་མོ་ཤེས་རང་གི་དབྱུག་པ་མར་འཕངས་པ་དང་གློ་བུར་དུ་ཁོང་ཚོས་བཟོས་པའི་རྫུན་མ་རྣམས་ཁྱུར་མིད་བཏང་ངོ་།
فَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْبَحْرَۗ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيْمِ ۚ
fa auḥainā ilā mūsā aniḍrib bi‘aṣākal-baḥr(a), fanfalaqa fa kāna kullu firqin kaṭ-ṭaudil ‘aẓīm(i).
དེ་ནས་ང་ཚོས་མོ་ཤེ་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བྱས་པ་ལྟར་ན། "ཁྱོད་ཀྱི་ལྕགས་ཐག་གིས་མཚོ་ལ་རྡུང་དང་།" དེ་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་དེ་གཉིས་སུ་གྱེས་ནས་ཆ་ཤས་རེ་རེ་བཞིན་རི་ཆེན་པོ་ཞིག་དང་འདྲ་བར་གྱུར།
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
ཁྱེད་རང་གི་ལྕགས་ཐག་དེ་མར་འཕངས།” དེར་བརྟེན་(ལྕགས་ཐག་དེ་སྦྲུལ་དུ་གྱུར་ནས་)མོ་སེ་ཡིས་དེ་སྦྲུལ་མགྱོགས་པོ་ཞིག་ལྟར་འགུལ་བཞིན་པ་མཐོང་དུས་ཁོང་གིས་མ་བལྟས་པར་ཕྱིར་ལོག་བྱས། མ་འཇིགས་ཤིག ངའི་མདུན་དུ་སྐུ་ཚབ་རྣམས་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་མི་དགོས།
وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ
wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).
ཁྱེད་རང་གི་ལག་པ་དེ་སྟོད་ཐུང་གི་སྐེ་ལ་འཇོག་ན་སྐྱོན་མེད་པར་དཀར་པོ་(འོད་མདངས་ཅན་)ཐོན་རྒྱུ་རེད། (ཡ་མཚན་ཅན་གྱི་བྱ་བ་འདི་གཉིས་) ཕ་རོ་དང་ཁོང་གི་མི་མང་ལ་ཡ་མཚན་ཅན་གྱི་བྱ་བ་རིགས་དགུ་ཚུད་ཡོད། དེ་ཚོ་ནི་དངོས་གནས་མི་ངན་ཞིག་རེད།”
وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).
ཁྱེད་རང་གི་ལྕགས་ཐག་དེ་མར་གཡུག་ཤོག འདིར་ཤོག མ་འཇིགས་ཤིག། དངོས་གནས་ཁྱེད་རང་བདེ་འཇགས་ལྡན་པའི་མི་ཞིག་རེད།
اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ
usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).
ཁྱེད་རང་གི་ལག་པ་སྟོད་ཐུང་གི་སྐེ་ནང་དུ་འཇོག་ན་སྐྱོན་མེད་པར་དཀར་པོ་(འོད་མདངས་ཅན་)ཐོན་རྒྱུ་དང་། གལ་ཏེ་ཁྱེད་རང་འཇིགས་སྣང་སྐྱེས་ན་ལག་པ་བྲང་ཁར་འཛིན་དགོས། འདི་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནས་(ཁྱེད་ཀྱིས་སྟོན་རྒྱུ་ཡིན་པ)ཕ་རོ་དང་ཁོང་གི་དཔོན་རིགས་ཚོར་མཛད་པའི་ཡ་མཚན་ཅན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་ཡིན། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ཚོ་ནི་མི་ངན་ཞིག་རེད།”
قُلِ اللّٰهُمَّ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ عٰلِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ اَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِيْ مَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
qulillāhumma fāṭiras-samāwāti wal-arḍi ‘ālimal-gaibi wasy-syahādati anta taḥkumu baina ‘ibādika fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
ཁྱེད་རང་གིས་མཐོང་མི་ཐུབ་པ་དང་དངོས་ཡོད་ཚང་མ་ཤེས་མཁན་གྱི་ལྷ་ཡུལ་དང་ས་གཞི་བཟོ་མཁན་ཨ་ལཱ་ཧ། ཁྱེད་ཀྱི་བྲན་གཡོག་ཚོའི་བར་ལ་ཁོང་ཚོས་རྟག་ཏུ་རྩོད་པ་གང་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་མེད་ཐག་གཅོད་བྱེད་མཁན་དེ་ཁྱེད་རང་ཡིན།
وَّاَنْ لَّا تَعْلُوْا عَلَى اللّٰهِ ۚاِنِّيْٓ اٰتِيْكُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۚ
wa al lā ta‘lū ‘alallāh(i), innī ātīkum bisulṭānim mubīn(in).
དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་སྤོབས་པ་མ་བྱེད། དོན་དངོས་ཐོག ང་ཁྱེད་ཀྱི་མདུན་དུ་དཔང་རྟགས་གསལ་པོ་འཁྱེར་ནས་ཡོང་བ་ཡིན།
وَاٰتَيْنٰهُمْ مِّنَ الْاٰيٰتِ مَا فِيْهِ بَلٰۤـؤٌا مُّبِيْنٌ
wa ātaināhum minal-āyāti mā fīhi balā'um mubīn(un).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་(ང་ཚོའི་ཆེ་བའི)རྟགས་མཚན་གྱི་ནང་དུ་དངོས་གནས་བྱིན་རླབས་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་སྤྲད་ཡོད།
وَفِيْ مُوْسٰىٓ اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰى فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
wa fī mūsā iż arsalnāhu ilā fir‘auna bisulṭānim mubīn(in).
དེ་བཞིན་མོ་སེ་ནང་ལ་(ཨ་ལཱ་ཧའི་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་མཚོན་རྟགས་ཡོད་)ང་ཚོས་ཁོ་ཕ་རོ་ཝ་ལ་ངོ་མཚར་ཅན་གྱི་བྱ་བ་དངོས་གནས་བཏང་སྐབས།
فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ
fa arāhul-āyatal-kubrā.
དེ་ནས་(མོ་ཤེ་)ཁོང་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཞིག་བསྟན་ནས།