اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ದೇವರು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಎರಡು ಶಾಪಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀವು ಪವಿತ್ರ ಕಣಿವೆಯಾದ ತುವಾದಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ.
فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى
fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.
ನಂತರ (ಮೋಸೆ) ಕೋಲನ್ನು ಎಸೆದರು, ಮತ್ತು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅದು ವೇಗವಾಗಿ ತೆವಳುವ ಹಾವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
ಅವರು (ಮೂಸಾ) ಬೆಂಕಿಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಕಣಿವೆಯ ಬಲಭಾಗದಿಂದ, ಒಂದು ಕೃಪೆಯ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಒಂದು ಮರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕರೆಯಲಾಯಿತು: "ಓ ಮೂಸಾ! ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಅಲ್ಲಾಹನು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭು!"
اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ
iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
ದೇವರು ಅವರನ್ನು (ಮೋಸೆಯನ್ನು) ಪವಿತ್ರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ತುವಾ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಾಗ;