وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
மூசா தன் மக்களிடம் திரும்பி வந்தபோது, கோபமும் துக்கமும் அடைந்து, "நான் இல்லாத நேரத்தில் நீங்கள் என்ன கொடிய செயல்களைச் செய்தீர்கள்! உங்கள் இறைவனின் வாக்குறுதிக்கு எதிராகச் செல்ல விரும்புகிறீர்களா?" என்றார். மூசா அந்தப் பலகையை (தோராவை) கீழே எறிந்துவிட்டு, தன் சகோதரன் (ஹாரூன்) தலையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தார். (ஹாரூன்) கூறினார், "என் தாயின் மகனே! இந்த மக்கள் என்னை பலவீனமானவன் என்று கருதி, என்னைக் கொல்லவும் முயன்றனர். எனவே, என் துயரத்தைக் கண்டு உன் எதிரிகள் மகிழ்ச்சியடையச் செய்யாதே, என்னை ஒரு அநியாயக்காரனாக ஆக்காதே."
قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ
qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.
அவன் (ஹாரூன்) பதிலளித்தான், “என் தாயின் மகனே! என் தாடியையும் தலையையும் தொடாதே. ‘நீ இஸ்ரவேல் மக்களைப் பிரித்துவிட்டாய், என் செய்தியையும் நீ நிறைவேற்றவில்லை’ என்று நீ என்னிடம் கூறுவாயோ என்று நான் மிகவும் அஞ்சுகிறேன்.”
وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ
wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).
அதன் குடிமக்கள் கவனக்குறைவாக இருந்தபோது, அவர் (மோசே) மெம்ஃபிஸ் நகருக்குள் நுழைந்தார். அங்கே, இரண்டு பேர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்; ஒருவன் அவர்களுடைய கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவன் (இஸ்ரவேல் புத்திரர்), மற்றவன் அவர்களுடைய எதிரிகளைச் சேர்ந்தவன் (பார்வோன்கள்). அவருடைய கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், எதிரிகளின் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்களைத் தோற்கடிக்க அவருக்கு உதவி கேட்டனர். உடனே மூசா அவனை அடித்தார், அவனுடைய எதிரி இறந்தான். அவர் (மோசே) கூறினார், "இது பிசாசின் வேலை. நிச்சயமாக, அவன் (பிசாசு) தெளிவாக வழிதவறச் செய்யும் ஒரு எதிரி."
فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ
falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).
ஆகவே, அவர் (மோசே) அவர்கள் இருவருக்கும் எதிரியாக இருந்தவனைக் கடுமையாகத் தாக்க விரும்பியபோது, அவன் (அவருடைய எதிரி) சொன்னான்: “மோசே! நேற்று நீ ஒருவனைக் கொன்றதுபோல, இன்றும் என்னைக் கொல்ல எண்ணுகிறாயா? நீ இந்த நாட்டில் கொடுங்கோன்மை செய்பவனாக மட்டுமே இருக்க எண்ணுகிறாய்; சமாதானம் செய்பவர்களில் ஒருவனாக இருக்க நீ விரும்பவில்லை.”
قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ
qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).
அப்போது அவ்விரு பெண்களில் ஒருத்தி, "என் தந்தையே! அவரை எங்களுக்குப் பணியாளராக ஆக்குங்கள். நிச்சயமாக, நீங்கள் எங்களுக்குப் பணியாளராக அமர்த்தக்கூடியவர்களில் மிகச் சிறந்தவர், வலிமையும் நம்பிக்கையும் உள்ளவரே" என்றாள்.