وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
۽ (اسان) لوط کي به موڪليو، جڏهن ان پنهنجي قوم کي چيو ته، توهان اهڙو بي حيائي جو ڪم ڇو ڪري رهيا آهيو جيڪو توهان کان اڳ (هن دنيا ۾) ڪنهن به نه ڪيو آهي.
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
بيشڪ، توهان پنهنجي شهوت کي مردن ڏانهن ظاهر ڪيو آهي، عورتن ڏانهن نه. توهان واقعي حد کان وڌيڪ ماڻهو آهيو.
وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ
wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).
۽ سندس قوم جو جواب ٻيو ڪجهه به نه هو سواءِ ان جي ته، ”انهن (لوط ۽ سندس پوئلڳن) کي پنهنجي ملڪ مان ڪڍي ڇڏيو، اهي اهڙا ماڻهو آهن جيڪي پاڻ کي پاڪ سمجهن ٿا.“
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوْطِ ِۨالْمُرْسَلِيْنَ ۖ
każżabat qaumu lūṭinil-mursalīn(a).
لوط جي قوم رسولن کي ڪوڙو چيو هو،
اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ لُوْطٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۚ
iż qāla lahum akhūhum lūṭun alā tattaqūn(a).
جڏهن سندن ڀاءُ لوط انهن کي چيو ته، ”اوھين پرھيزگار ڇو نه ٿا ٿيو؟“
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
بيشڪ مان توهان ڏانهن هڪ امانتدار رسول (موڪليل) آهيان،
فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۚ
fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
پوءِ الله کان ڊڄو ۽ منهنجي فرمانبرداري ڪريو.
وَمَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۗ
wa mā as'alukum ‘alaihi min ajrin in ajriya illā ‘alā rabbil-‘ālamīn(a).
۽ مان هن دعوت تي توهان کان ڪو به اجورو نٿو گهران، منهنجو اجورو رڳو جهانن جي پالڻهار تي آهي.
قَالَ اِنِّيْ لِعَمَلِكُمْ مِّنَ الْقَالِيْنَ ۗ
qāla innī li‘amalikum minal-qālīn(a).
(لوط) چيو ته، ”مون کي توهان جي ڪمن کان سخت نفرت آهي.“
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).
۽ (ياد ڪريو) لوط جو قصو، جڏهن هن پنهنجي قوم کي چيو ته، توهان (بدڪارين جي ناپاڪ عملن کي) ڏسڻ باوجود، فحسيه (برائي) ڪم ڇو ڪندا آهيو؟
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).
اوھين عورتن (جي ويجهو اچڻ) بدران مردن وٽ ڇو وڃو ٿا (پنھنجين شھوتن کي پورو ڪرڻ لاءِ)؟ بيشڪ اوھين اھڙي قوم آھيو جو (پنھنجن عملن جي نتيجن کي) نٿا ڄاڻو.
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ ۖمَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī innakum lata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
۽ (ياد ڪريو) جڏهن لوط پنهنجي قوم کي چيو ته: ”توهان واقعي اهڙو تمام وڏو بُرو ڪم ڪيو آهي جيڪو توهان کان اڳ ڪنهن به قوم نه ڪيو آهي.
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُوْنَ السَّبِيْلَ ەۙ وَتَأْتُوْنَ فِيْ نَادِيْكُمُ الْمُنْكَرَ ۗفَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla wa taqṭa‘ūnas-sabīl(a), wa ta'tūna fī nādīkumul-munkar(a), famā kāna jawāba qaumihī illā an qālu'tinā bi‘ażābillāhi in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
ڇا توهان لاءِ اهو مناسب آهي ته توهان ماڻهن وٽ وڃو، پنهنجي مجلسن ۾ ٺڳي ڪريو ۽ برائي ڪريو؟ ”تنهن ڪري سندس قوم جو جواب ٻيو ڪجهه به نه هو سواءِ ان جي ته، جيڪڏهن توهان نيڪ ماڻهن مان آهيو ته اسان تي الله جو عذاب آڻجو.“
وَلَقَدْ اَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ
wa laqad anżarahum baṭsyatanā fa tamārau bin-nużur(i).
۽ بيشڪ، ان (لوط) انهن کي اسان جي عذاب کان ڊيڄاريو هو، پر انهن منهنجي ڊيڄارڻ کي ڪوڙو ڪيو.