وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ
wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).
மேலும், ஆபிரகாமும் யாக்கோபும் இந்த (வார்த்தையை) தம் மகன்களுக்கு விட்டுச் சென்றனர்: "என் பிள்ளைகளே! நிச்சயமாக அல்லாஹ் இந்த மார்க்கத்தை உங்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளான், எனவே நீங்கள் முஸ்லிமாக இல்லாவிட்டால் மரணிக்காதீர்கள்."
اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).
யாக்கோபுக்கு மரணம் வந்தபோது, அவர் தன் மகன்களிடம், “நான் இறந்த பிறகு நீங்கள் எதை வணங்குவீர்கள்?” என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் சாட்சிகளாய் இருந்தீர்களா? அதற்கு அவர்கள், “நாங்கள் உமது தேவனையும், உங்கள் மூதாதையர்களான ஆபிரகாம், இஸ்மவேல், ஈசாக்கு ஆகியோரின் தேவனையும், அதாவது சர்வ வல்லமையுள்ள தேவனையும் வணங்குவோம்; நாங்கள் அவருக்கு மட்டுமே எங்களை அர்ப்பணிக்கிறோம்” என்று பதிலளித்தார்கள்.
قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).
கூறுங்கள், "நாங்கள் அல்லாஹ்வையும், எங்களுக்கு அருளப்பட்டவற்றையும், இப்ராஹீம், இஸ்மாயீல், இஸ்ஹாக், யாக்கூப் மற்றும் அவர்களின் சந்ததியினருக்கு அருளப்பட்டவற்றையும், மூஸா மற்றும் ஈஸாவிற்கு வழங்கப்பட்டவற்றையும், தங்கள் இறைவனிடமிருந்து நபிமார்களுக்கு வழங்கப்பட்டவற்றையும் நம்புகிறோம். அவர்களில் எவருக்கும் இடையில் நாங்கள் வேறுபாடு காட்டுவதில்லை, மேலும் நாங்கள் அவனிடமே சரணடைகிறோம்."
اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
அல்லது ஆபிரகாம், இஸ்மாயீல், இஸ்ஹாக், யாக்கோபு மற்றும் அவர்களின் சந்ததியினர் யூதர்களாகவோ அல்லது கிறிஸ்தவர்களாகவோ இருந்தார்கள் என்று நீங்கள் (யூதர்களும் கிறிஸ்தவர்களும்) கூறுகிறீர்களா? கூறுங்கள், "உங்களை விட அல்லாஹ்வை விட வேறு யார் நன்கு அறிவார்கள்? மேலும், அல்லாஹ்விடமிருந்து தனக்குக் கிடைத்த சாட்சியத்தை மறைப்பவனை விடப் பெரும் அநீதியாளன் யார்?" நீங்கள் செய்வதை அல்லாஹ் அறியாதவன் அல்ல.
قُلْ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَالنَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۖ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qul āmannā billāhi wa mā unzila ‘alainā wa mā unzila ‘alā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum, wa naḥnu lahū muslimūn(a).
(முஹம்மது) கூறுவீராக: "நாங்கள் அல்லாஹ்வையும், எங்களுக்கு அருளப்பட்டவற்றையும், இப்ராஹீம், இஸ்மாயீல், இஸ்ஹாக், யாக்கூப் மற்றும் அவர்களின் சந்ததியினருக்கு அருளப்பட்டவற்றையும், மூஸா, ஈஸா மற்றும் நபிமார்களுக்கு அவர்களின் இறைவனிடமிருந்து வழங்கப்பட்டவற்றையும் நம்புகிறோம். அவர்களில் எவருக்கும் இடையில் நாங்கள் வேறுபாடு காட்டுவதில்லை; அவனிடமே நாங்கள் சரணடைகிறோம்."
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
மேலும், நமது கட்டளைகளால் நமக்கு வழிகாட்டும் தலைவர்களாக அவர்களை நாம் ஆக்கினோம்; அவர்கள் நன்மைகள் செய்ய வேண்டும், தொழுகைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும், ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், நாம் மட்டுமே அவர்களை வணங்க வேண்டும் என்றும் அவர்களுக்கு நாம் வெளிப்படுத்தினோம்.