۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
بېشکه موږ دا (محمد صلی الله علیه وسلم) تاته هم وحی وکړه لکه څنګه چې موږ دا نوح او له هغه وروسته پیغمبرانو ته وحی کړه، او موږ دا ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب او د دوی اولادې ته هم وحی کړه؛ عیسی، ایوب، یونس، هارون او سلیمان ته. او موږ داود ته د زبور کتاب ورکړ.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
او موږ هغه ته اسحاق او یعقوب ورکړل. موږ هر یو ته لارښوونه کړې ده؛ او له دې څخه مخکې موږ نوح او د هغه د اولادې څخه ځینو (ابراهيم) ته لارښوونه کړې وه، یعنې داود، سلیمان، ایوب، یوسف، موسی او هارون. او په دې توګه موږ نیکوکارانو ته بدله ورکوو.
وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ
wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).
او په دې توګه، خدای ته (د پیغمبر کیدو لپاره) غوره کړې او د خوبونو ځینې تعبیرونه یې درښودلي او (خپل نعمت) یې پر تا او د یعقوب په کورنۍ پوره کړ، لکه څنګه چې یې له دې څخه مخکې ستا په دوو نیکونو، (یعنې ابراهیم او اسحاق) خپله نعمت پوره کړې وه، په حقیقت کې ستا رب پوه او حکمت والا دی.
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا
falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).
نو کله چې هغه (ابراهيم) له هغوی او له هغو شیانو څخه چې دوی یې له الله پرته عبادت کاوه، ځان جلا کړ، موږ هغه ته اسحاق او یعقوب ورکړل او موږ هر یو یې پیغمبر وټاکه.
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
او موږ هغوی داسې مشران کړل چې زموږ په امرونو سره موږ ته لارښوونه کوي او موږ هغوی ته وحی وکړه چې ښه کار وکړي، لمونځ وکړي او زکات ورکړي، او یوازې موږ باید د هغوی عبادت وکړو.