حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ
Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).
Ҳамаи намозҳо ва намозҳои таҳоратро риоят кунед ва онҳоро бо эҳтиром барои Аллоҳ адо кунед.
وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ
wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).
Ва касоне, ки ба китоби Таврот пойбандӣ мекунанд ва намоз мегузоранд, (мукофот хоҳанд гирифт) ва Мо аз некӯкорон подош намегирем.
اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ
innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.
Ба дурустӣ ки Ман Аллоҳ ҳастам, ҳеҷ худое ҷуз Ман нест, пас Маро ибодат кун ва барои ёд кардани Ма намоз бигузор.