قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).
Бигӯ: «Мо ба Худо ва ба он чӣ бар мо нозил шудааст ва ба он чӣ бар Иброҳим, Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб ва фарзандонашон нозил шудааст ва ба он чӣ ба Мӯсо ва Исо ва ба он чӣ бар паёмбарон аз ҷониби Парвардигорашон дода шудааст, имон овардем. Мо байни ҳеҷ яке аз онҳо фарқе намегузорем ва мо таслими Ӯ ҳастем».
اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
Ё шумо (яҳудиён ва масеҳиён) мегӯед, ки Иброҳим, Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб ва авлодашон яҳудӣ ё масеҳӣ буданд? Бигӯ: «Оё шумо беҳтар медонед ё Худо? Ва кӣ аз касе, ки шаҳодати худро аз Худо пинҳон мекунад, ситамкортар аст?» Худо аз он чӣ мекунед, бехабар нест.
قُلْ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَالنَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۖ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qul āmannā billāhi wa mā unzila ‘alainā wa mā unzila ‘alā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum, wa naḥnu lahū muslimūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Мо ба Аллоҳ ва ба он чи бар мо нозил шудааст ва ба он чи бар Иброҳим, Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб ва авлодашон нозил шудааст ва ба он чи бар Мусо, Исо ва паёмбарон аз ҷониби Парвардигорашон дода шудааст, имон овардем. Мо байни ҳеҷ яке аз онҳо фарқе намегузорем ва танҳо ба Ӯ таслим ҳастем».
۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
Мо онро ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардем, ҳамон тавре ки ба Нӯҳ ва паёмбарони баъд аз ӯ ваҳй кардем ва онро ба Иброҳим, Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб ва авлоди онҳо — Исо, Айюб, Юнус, Ҳорун ва Сулаймон низ ваҳй кардем ва ба Довуд китоби Забурро додем.
وَاِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَيُوْنُسَ وَلُوْطًاۗ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعٰلَمِيْنَۙ
wa ismā‘īla wal-yasa‘a wa yūnusa wa lūṭā(n), wa kullan faḍḍalnā ‘alal-‘ālamīn(a).
ва Исмоил, Алясаъ, Юнус ва Лут. Ҳар яки мо (дараҷаи худро) аз дигарон (дар замони худ) болотар гузоштаем.
وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا
wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).
Ва ба хонаводааш амр кард, ки намоз (барпо доранд) ва закот (пардохт) кунанд ва ӯ марде буд, ки аз Парвардигораш розӣ буд.
وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ
ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).
Ва Исмоил, Илёс ва Зулкифлро ба ёд ор, ки ҳамаи онҳо аз ҷумлаи некӯкоронанд.