وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ
ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).
(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндәге Исмагыйл г-мнең хәбәрен сөйлә! Ул, әлбәттә, үз сүзендә тора торган рәсүл һәм пәйгамбәр иде.
فَبَشَّرْنٰهُ بِغُلٰمٍ حَلِيْمٍ
fa basysyarnāhu bigulāmin ḥalīm(in).
Шулай итеп, Без аңа сабыр итүче бала (Исмаил) белән сөенеч бирдек.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ул аның белән бергә эшләргә сәләтле булгач, (Ибраһим) әйтте: "Ий углым, мин сине суямын дип төш күрдем. Кара ни уйлыйсың?" (Исмаил) әйтте: "Ий атам! Ни боерылган булсаң, шуны эшлә! Аллаһ теләсә, мине сабыр итүчеләрдән табарсың".