وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ
wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).
E (arregòrdate l’istöia de) Noè, avanti de quello, quande o pregava. Noi l’emmo açettou a seu (preghea), dapeu l’emmo sarvou lê e i seu seguitoî da un gran desastro.
وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ
wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).
E l’emmo aggiuttou da quelli che smentivan i Nòstri segni. De fæto, ean de gente mâ, donca l’emmo affogou tutti.
فَاَنْجَيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِ
fa anjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulkil-masyḥūn(i).
Dapeu emmo sarvou o Noè e quelli con lê inta nave carregâ pesantemente.
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
E de fæto, o Noè o Ne l’à pregou, donca de fæto, Semmo i megio che permettan a preghea.
فَفَتَحْنَآ اَبْوَابَ السَّمَاۤءِ بِمَاۤءٍ مُّنْهَمِرٍۖ
fa fataḥnā abwābas-samā'i bimā'im munhamir(in).
Allora emmo averto e pòrte do çê con (mandâ zu) de l’ægua ch’a s’é versâ,
وَّفَجَّرْنَا الْاَرْضَ عُيُوْنًا فَالْتَقَى الْمَاۤءُ عَلٰٓى اَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ۚ
wa fajjarnal-arḍa ‘uyūnan faltaqal-mā'u ‘alā amrin qad qudir(a).
e Emmo fæto sciortî da-a tæra de vivagne d’ægua, coscì che e (ægue) se son incontræ de mòddo che (se son traboccæ, provocando) unna condiçion (desastro) ch’a l’ea stæta determinâ.