اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).
Ба дурустӣ, дар офариниши осмонҳо ва замин ва иваз шудани шабу рӯз ва киштиҳое, ки дар дарё бо он чизе, ки ба мардум фоида мерасонад, мераванд ва дар обе, ки Худо аз осмон фуруд оварда, заминро пас аз мурданаш бо он зинда мекунад ва ҳар гуна ҷонваронро дар он пароканда мекунад ва дар тағйири бодҳо ва абрҳое, ки миёни осмонҳо ва замин ром карда шудаанд, нишонаҳоест барои мардуме, ки хирадманданд.
اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Ё мисли шахсе, ки аз сарзамине мегузарад, ки (биноҳояш) фурӯ рафта, бомҳояшро пӯшонидаанд, мегӯяд: «Чӣ гуна Аллоҳ ин (сарзаминро) пас аз хароб шуданаш зинда кард?» Сипас Аллоҳ ӯро (ин шахсро) сад сол миронд ва сипас ӯро зинда кард (зинда кард). Ва (Худо) пурсид: «Чанд вақт (дар ин ҷо) мемонӣ?» Ӯ (ин шахс) ҷавоб дод: «Ман як рӯз ё ним рӯз мемонам». Аллоҳ гуфт: «Не! Ту сад сол умр дидӣ. Ба хӯрок ва нӯшокии худ нигоҳ кун, ки тағйир наёфтааст, аммо ба харат нигоҳ кун (ки ба устухон табдил ёфтааст). Ва то туро нишонаи қудрати худ барои мардум гардонем. Ба устухонҳо (хар) нигоҳ кун, ки чӣ гуна онҳоро дубора ҷамъ мекунем ва сипас онҳоро бо гӯшт мепӯшонем». Пас, вақте ки барояш равшан шуд, гуфт: «Ман медонам, ки Аллоҳ бар ҳама чиз қодир аст».
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
Муҳаббат ба орзуҳо дар назари мардон зебо нишон дода шудааст: занон, кӯдакон, тӯдаҳои тилло ва нуқра, аспҳои беҳтарин, чорпоён ва киштзорҳо. Инҳо лаззатҳои зиндагии рӯи замин ҳастанд ва беҳтарин бозгашт назди Худост.
وَالْاَنْعَامَ خَلَقَهَا لَكُمْ فِيْهَا دِفْءٌ وَّمَنَافِعُ وَمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ
wal-an‘āma khalaqahā lakum fīhā dif'uw wa manāfi‘u wa minhā ta'kulūn(a).
Ва Ӯ чорпоёнро офарид; барои шумо дар онҳо гармӣ (пашм) ва фоидаҳои бисёр аст ва аз онҳо мехӯред.
اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يَسْجُدُ لَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ وَالنُّجُوْمُ وَالْجِبَالُ وَالشَّجَرُ وَالدَّوَاۤبُّ وَكَثِيْرٌ مِّنَ النَّاسِۗ وَكَثِيْرٌ حَقَّ عَلَيْهِ الْعَذَابُۗ وَمَنْ يُّهِنِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ مُّكْرِمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يَشَاۤءُ ۩ۗ
alam tara annallāha yasjudu lahū man fis-samāwāti wa man fil-arḍi wasy-syamsu wal-qamaru wan-nujūmu wal-jibālu wasy-syajaru wad-dawābbu wa kaṡīrum minan-nās(i), wa kaṡīrun ḥaqqa ‘alaihil-‘ażāb(u), wa may yuhinillāhu famā lahū mim mukrim(in), innallāha yaf‘alu mā yasyā'(u).
Оё намедонӣ, ки ҳар кӣ дар осмонҳо ва ҳар кӣ дар замин аст, офтоб, моҳ, ситорагон, кӯҳҳо, дарахтон, ҳайвоноти хазанда ва бисёре аз мардум барои Худо саҷда мекунанд? Аммо бисёре аз онҳо сазовори азобанд. Ҳар кӣ Худоро таҳқир кунад, ҳеҷ кас ӯро ситоиш намекунад. Албатта, Худо ҳар кореро, ки хоҳад, мекунад.
وَاللّٰهُ خَلَقَ كُلَّ دَاۤبَّةٍ مِّنْ مَّاۤءٍۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰى بَطْنِهٖۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰى رِجْلَيْنِۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰٓى اَرْبَعٍۗ يَخْلُقُ اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wallāhu khalaqa kulla dābbatim mim mā'(in), fa minhum may yamsyī ‘alā baṭinih(ī), wa minhum may yamsyī ‘alā rijlain(i), wa minhum may yamsyī ‘alā arba‘(in), yakhluqullāhu mā yasyā'(u), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Ва Худо ҳар ҷунбандаеро аз об офарид: баъзе аз онҳо бар шикамашон мехазад ва баъзе бар ду по ва баъзе бар чаҳор по роҳ мераванд. Худо ҳар чиро, ки хоҳад, меофаринад. Албатта, Худо бар ҳар чиз қодир аст!
وَمِنَ النَّاسِ وَالدَّوَاۤبِّ وَالْاَنْعَامِ مُخْتَلِفٌ اَلْوَانُهٗ كَذٰلِكَۗ اِنَّمَا يَخْشَى اللّٰهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمٰۤؤُاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ غَفُوْرٌ
wa minan-nāsi wad-dawābbi wal-an‘āmi mukhtalifun alwānuhū każālik(a), innamā yakhsyallāha min ‘ibādihil-ulamā'(u), innallāha ‘azīzun gafūr(un).
Ва (низ) дар байни одамон, ҳайвоноти зинда ва чорпоён рангҳо (ва намудҳо)-и гуногун вуҷуд доранд. Дар байни бандагони Худо, ки аз Ӯ метарсанд, танҳо уламо ҳастанд. Дар ҳақиқат, Худо пирӯзманд ва бахшанда аст.
اَللّٰهُ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَنْعَامَ لِتَرْكَبُوْا مِنْهَا وَمِنْهَا تَأْكُلُوْنَۖ
allāhul-lażī ja‘ala lakumul-an‘āma litarkabū minhā wa minhā ta'kulūn(a).
Худост, ки чорпоёнро барои шумо офарид, ки баъзе аз онҳоро савор мешавед ва баъзеро мехӯред.
فَاطِرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّمِنَ الْاَنْعَامِ اَزْوَاجًاۚ يَذْرَؤُكُمْ فِيْهِۗ لَيْسَ كَمِثْلِهٖ شَيْءٌ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ
fāṭirus-samāwāti wal-arḍ(i), ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa minal-an‘āmi azwājā(n), yażra'ukum fīh(i), laisa kamiṡlihī syai'(un), wa huwas-samī‘ul-baṣīr(u).
(Аллоҳ) Офаридгори осмонҳо ва замин аст. Ӯ барои шумо аз ҷинси худатон ҷуфтҳо ва аз чорпоён ҷуфтҳо офарид, то шуморо зиёд кунад. Ҳеҷ чиз монанди Ӯ нест ва Ӯ шунаво ва бино аст.
وَمِنْ اٰيٰتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيْهِمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ ۗوَهُوَ عَلٰى جَمْعِهِمْ اِذَا يَشَاۤءُ قَدِيْرٌ ࣖ
wa min āyātihī khalqus-samāwāti wal-arḍi wa mā baṡṡa fīhimā min dābbah(tin), wa huwa ‘alā jam‘ihim iżā yasyā'u qadīr(un).
Ва аз нишонаҳои (бузургии) Ӯ офариниши осмонҳо ва замин ва пароканда кардани ҳайвоноти хазандаест, ки бар онҳо паҳн кардааст ва Ӯ қодир аст, ки ҳама чизро ҳар вақте ки хоҳад, ҷамъ кунад.
وَالَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الْفُلْكِ وَالْاَنْعَامِ مَا تَرْكَبُوْنَۙ
wal-lażī khalaqal-azwāja kullahā wa ja‘ala lakum minal-fulki wal-an‘āmi mā tarkabūn(a).
Ва ҳама чизро ҷуфт-ҷуфт офарид ва барои шумо ва чорпоён киштиҳо сохт, ки бар онҳо савор мешавед.
اِنَّ اللّٰهَ يُدْخِلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۗوَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا يَتَمَتَّعُوْنَ وَيَأْكُلُوْنَ كَمَا تَأْكُلُ الْاَنْعَامُ وَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ
innallāha yudkhilul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wal-lażīna kafarū yatamatta‘ūna wa ya'kulūna kamā ta'kulul-an‘āmu wan-nāru maṡwal lahum.
Худо касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ба биҳиштҳое, ки аз зери он наҳрҳо ҷорист, дохил мекунад. Ва кофирон аз лаззатҳои дунё баҳраманд мешаванд ва мисли ҳайвонот мехӯранд ва ҷаҳаннам ҷойгоҳи онҳост.