وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
Ва дар ҳақиқат, Аллоҳ дар китоб (Қуръон) барои шумо (қоидаҳоеро) нозил кардааст, ки агар шунидед, ки оёти Аллоҳро инкор мекунанд ва масхара мекунанд, пеш аз он ки онҳо ба сӯҳбати дигар шурӯъ кунанд, бо онҳо нанишинед. Зеро (агар шумо бо онҳо нанишинед), албатта, шумо низ мисли онҳо хоҳед буд. Аллоҳ ҳамаи мунофиқон ва кофиронро дар ҷаҳаннам ҷамъ мекунад.
وَاِذَا رَاَيْتَ الَّذِيْنَ يَخُوْضُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖۗ وَاِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰنُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرٰى مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa iżā ra'aital-lażīna yakhūḍūna fī āyātinā fa a‘riḍ ‘anhum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), wa immā yunsiyannakasy-syaiṭānu falā taq‘ud ba‘daż-żikrā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Агар (эй Муҳаммад), бубинӣ, ки мардум оятҳои моро масхара мекунанд, пас онҳоро тарк кун, то ба сӯҳбати дигар гузаранд. Ва агар шайтон туро (ин манъро) фаромӯш кунад, пас аз ёд кардан, бо мардуми ситамкор нанишин.
مُسْتَكْبِرِيْنَۙ بِهٖ سٰمِرًا تَهْجُرُوْنَ
mustakbirīn(a), bihī sāmiran tahjurūn(a).
бо фахр кардан ва суханони нописанд бар зидди он (Қуръон), вақте ки шумо дар шаб сӯҳбат мекунед.