لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
គ្មានអំពើបាបណាមួយ (ចំពោះការមិនទៅធ្វើសង្គ្រាម) ចំពោះអ្នកទន់ខ្សោយ អ្នកជំងឺ និងអ្នកដែលមិនទទួលបានអ្វីដែលពួកគេនឹងចំណាយនោះទេ ប្រសិនបើពួកគេស្មោះត្រង់ចំពោះអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ គ្មានហេតុផលអ្វីទាំងអស់ដើម្បីស្តីបន្ទោសមនុស្សដែលធ្វើអំពើល្អ។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកអភ័យទោស ជាអ្នកអាណិតអាសូរបំផុត។
وَّلَا عَلَى الَّذِيْنَ اِذَا مَآ اَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ اَجِدُ مَآ اَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ ۖتَوَلَّوْا وَّاَعْيُنُهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا اَلَّا يَجِدُوْا مَا يُنْفِقُوْنَۗ
wa lā ‘alal-lażīna iżā mā atauka litaḥmilahum qulta lā ajidu mā aḥmilukum ‘alaih(i), tawallau wa a‘yunuhum tafīḍu minad dam‘i ḥazanan allā yajidū mā yunfiqūn(a).
ហើយគ្មានបាបកម្មណាមួយលើអ្នកដែលមករកអ្នក (មូហាំម៉ាត់) ឡើយ ដូច្នេះអ្នកឱ្យយានជំនិះមួយដល់ពួកគេ បន្ទាប់មកអ្នកនិយាយថា "ខ្ញុំមិនបានឱ្យយានជំនិះមួយទៅយកអ្នកទេ" បន្ទាប់មកពួកគេត្រឡប់មកវិញ ខណៈដែលភ្នែករបស់ពួកគេហូរដោយទឹកភ្នែក ពីព្រោះពួកគេសោកសៅ ពីព្រោះពួកគេមិនបានទទួលអ្វីដែលពួកគេនឹងចំណាយ (ដើម្បីទៅធ្វើសង្គ្រាម)។