لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
दुर्बलानाम्, रोगीनां, ये च यत् व्यययिष्यन्ति तत् न प्राप्नुवन्ति, तेषां कृते (युद्धं न गन्तुं) पापं नास्ति, यदि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च प्रति निष्कपटाः सन्ति। सत्कृतानां जनानां दोषस्य किमपि कारणं नास्ति । अल्लाह च क्षमाशीलः, दयालुः,
وَّلَا عَلَى الَّذِيْنَ اِذَا مَآ اَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ اَجِدُ مَآ اَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ ۖتَوَلَّوْا وَّاَعْيُنُهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا اَلَّا يَجِدُوْا مَا يُنْفِقُوْنَۗ
wa lā ‘alal-lażīna iżā mā atauka litaḥmilahum qulta lā ajidu mā aḥmilukum ‘alaih(i), tawallau wa a‘yunuhum tafīḍu minad dam‘i ḥazanan allā yajidū mā yunfiqūn(a).
तथा च ये भवतः (मुहम्मद) समीपम् आगच्छन्ति तेषां उपरि नास्ति (न च पापम्), येन भवन्तः तेभ्यः वाहनं ददति, ततः भवन्तः वदन्ति यत् "भवन्तं नेतुम् मया वाहनम् न प्राप्तम्" इति, ततः ते पुनः आगच्छन्ति, यदा तेषां नेत्राणि दुःखिताः इति कारणेन अश्रुभिः प्रवहन्ति, यतः ते यत् व्यययितुम् (युद्धं गन्तुं) गच्छन्ति स्म तत् न प्राप्तवन्तः।
لَيْسَ عَلَى الْاَعْمٰى حَرَجٌ وَّلَا عَلَى الْاَعْرَجِ حَرَجٌ وَّلَا عَلَى الْمَرِيْضِ حَرَجٌ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۚ وَمَنْ يَّتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ
laisa ‘alal-a‘mā ḥarajuw wa lā ‘alal-a‘raji ḥarajuw wa lā ‘alal-marīḍi ḥaraj(uw), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa may yatawalla yu‘ażżibhu ‘ażāban alīmā(n).
अन्धानां, अपाङ्गानां, रोगिणां च (यदि युद्धे न भागं कुर्वन्ति) पापं नास्ति। यः अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञां करोति सः तं स्वर्गे प्रवेशयिष्यति यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, परन्तु यः कोऽपि निवर्तते सः तं दुःखददण्डेन दण्डयिष्यति।