وَاِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَّيُبَطِّئَنَّۚ فَاِنْ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَالَ قَدْ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيَّ اِذْ لَمْ اَكُنْ مَّعَهُمْ شَهِيْدًا
wa inna minkum lamal layubaṭṭi'ann(a), fa in aṣābatkum muṣībatun qāla qad an‘amallāhu ‘alayya iż lam akum ma‘ahum syahīdā(n).
און טאַקע, עס איז דאָ צווישן אייך איינער וואָס איז זייער צוריקגעצויגן (צו גיין צום שלאַכטפעלד). דערנאָך, אויב אַן אומגליק טרעפט אייך, זאָגט ער, "טאַקע, אַלאַה האָט מיר געגעבן אַ טובה דורך נישט קעמפן מיט זיי."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).
אָה, איר וואָס גלייבט! פאַרוואָס איז עס אַז ווען מען זאָגט צו אײַך, "גיי (צו קעמפֿן) אין וועג פֿון אַלאַה," פֿילט איר זיך שווער און ווילט בלײַבן וואו איר זענט? צי בעפֿאָרצוגט איר דאָס לעבן אין דער וועלט ווי דאָס לעבן אין יענער וועלט? כאָטש די הנאה פֿון לעבן אין דער וועלט (פֿאַרגליכן מיטן לעבן) אין יענער וועלט איז נאָר קליין.
اِلَّا تَنْفِرُوْا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوْهُ شَيْـًٔاۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
illā tanfirū yu‘ażżibkum ‘ażāban alīmā(n), wa yastabdil qauman gairakum wa lā taḍurrūhu syai'ā(n), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
אויב איר גייט נישט (צו קעמפן), וועט אַלאַה זיכער באַשטראָפן אײַך מיט אַ ווייטיקדיקן יסורים און אײַך פֿאַרבײַטן מיט אַן אַנדער פֿאָלק, און איר וועט אים נישט שאַטן אפילו אין מינדסטן. און אַלאַה איז אַלמעכטיקער איבער אַלץ.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
עס איז נישט פּאַסיק פֿאַר די מענטשן פֿון מעדינע און די בעדואינער וואָס וואוינען אַרום זיי נישט צו באַגלייטן דעם שליח פֿון אַלאַה (אויפן שלאַכטפֿעלד), און עס איז אויך נישט פּאַסיק פֿאַר זיי צו ליב האָבן זיך מער ווי דעם שליח פֿון אַלאַה. דאָס איז ווײַל זיי ווערן נישט געפּלאָגט מיט דאָרשט, מידקייט אָדער הונגער אין דעם וועג פֿון אַלאַה, און זיי טרעטן נישט אויף אַן אָרט וואָס רופֿט אויף די נישט-גלײַביגע, און זיי טוען אויך נישט קיין שאָדן דעם שונא, אַחוץ אַז עס וועט פֿאַר זיי ווערן רעקאָרדירט ווי אַ גוטע מעשה. טאַקע, אַלאַ פֿאַרשווענדט נישט די באַלוינונג פֿון די וואָס טוען גוטס.