وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُوْرَةٌ ۚفَاِذَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَّذُكِرَ فِيْهَا الْقِتَالُ ۙرَاَيْتَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يَّنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۗ فَاَوْلٰى لَهُمْۚ
wa yaqūlul-ażīna āmanū lau lā nuzzilat sūrah(tun), fa iżā unzilat sūratum muḥkamatuw wa żukira fīhal-itāl(u), ra'aital-ażīna fī qulūbihim maraḍuy yanẓurūna ilaika naẓaral-magsyiyyi ‘alaihi minal-maut(i), fa'aulā lahum.
ते विश्वास करने आले आखदे न, "इक सूरह (जिहाद दे हुक्म दे बारे च) की नेईं प्रगट होई?" तो अगर कोई सूरह नीचे भेजी जावे जिसदा मतलब साफ होवे ते ओस विच लड़ाई (आज्ञा) होवे तां तुसीं वेखगे कि जिन्हां दे दिल विच बीमारी है, ओह तुहानूं उस दी नज़र दे समान वेखनगे जो बेहोश हो चुके हन क्योंकि ओ मौत तों डरदे हन। पर उंदे आस्तै एह् मता उचित ऐ।
طَاعَةٌ وَّقَوْلٌ مَّعْرُوْفٌۗ فَاِذَا عَزَمَ الْاَمْرُۗ فَلَوْ صَدَقُوا اللّٰهَ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْۚ
°ā‘atuw wa qaulum ma‘rūf(un), fa'iżā ‘azamal-amr(u), falau ṣadaqullāha lakāna khairal lahum.
(उंदे वास्ते जो बेहतर है) (अल्लाह दी) आज्ञाकारी होना ते अच्छे शब्द बोलना। कीजे जेकर (जंग दा) क्रम स्थापित होई जा तां (उनेंगी एह् पसंद नेईं औग)। हालांकि, जेकर ओह सचमुच अल्लाह उप्पर (विश्वास) करदे तां उंदे आस्तै एह् गै बेहतर होंदा।