مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
Acïï thöŋ ke kɔc ke Medina ku kɔc ke Bedouin tɔ̈ në ke lɔ̈ɔ̈m bïk cïï cath kek Raan cï lɔc ku dɔc (në tɔŋic), ku acie thöŋ ke keek bïk röt nhiaar apɛi awär Raan cï lɔc ku dɔc. Këya, rin cï kek thök ë pïu, thök ë thök, ku thök ë cɔk ë dhöl de Allah yic, ku ka cïn të ye kɔc cï gam rac puɔ̈th, ku ka cïn kërac ye looi tënë kɔc atɛ̈ɛ̈r, ee kë bï gɔ̈t tënë keek ke ye këpath cï looi. Ee yic, Allah acie wëu ke kɔc ye käpath looi ye riɔ̈ɔ̈k.