وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتًا ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُوْنَۙ
wa lā taḥsabannal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi amwātā(n), bal aḥyā'un 'inda rabbihim yurzaqūn(a).
و هرگز گمان نکنید کسانی که در راه خداوند کشته شدهاند، مردهاند؛ بلکه آنها نزد پروردگارشان زندهاند و روزی میگیرند،
فَرِحِيْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۙ وَيَسْتَبْشِرُوْنَ بِالَّذِيْنَ لَمْ يَلْحَقُوْا بِهِمْ مِّنْ خَلْفِهِمْ ۙ اَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۘ
fariḥīna bimā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa yastabsyirūna bil-lażīna lam yalḥaqū bihim min khalfihim, allā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
آنها به خاطر نعمتی که خداوند به آنها داده شادمانند و برای کسانی که هنوز به آنها نپیوستهاند خوشحالند که هیچ ترس و اندوهی بر آنها نیست.
۞ فَلْيُقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يَشْرُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۗ وَمَنْ يُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَيُقْتَلْ اَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيْهِ اَجْرًا عَظِيْمًا
falyuqātil fī sabīlillāhil-lażīna yasytarūnal-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), wa may yuqātil fī sabīlillāhi fa yuqtal au yaglib fa saufa nu'tīhi ajran ‘aẓīmā(n).
پس کسانی که زندگی دنیا را برای آخرت میفروشند، در راه خدا بجنگند. و هر که در راه خدا بجنگد و کشته شود یا پیروز گردد، به زودی پاداشی بزرگ به او خواهیم داد.
وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ قُتِلُوْٓا اَوْ مَاتُوْا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللّٰهُ رِزْقًا حَسَنًاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ
wal-lażīna hājarū fī sabīlillāhi ṡumma qutilū au mātū layarzuqannahumullāhu rizqan ḥasanā(n), wa innallāha lahuwa khairur-rāziqīn(a).
و کسانی که در راه خدا هجرت کردند، سپس کشته شدند یا مردند، بهراستی خدا به آنها روزی نیکویی (بهشت) میدهد. و بهراستی خدا بهترین روزیدهندگان است.
فَاِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَضَرْبَ الرِّقَابِۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَثْخَنْتُمُوْهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَۖ فَاِمَّا مَنًّاۢ بَعْدُ وَاِمَّا فِدَاۤءً حَتّٰى تَضَعَ الْحَرْبُ اَوْزَارَهَا ەۛ ذٰلِكَ ۛ وَلَوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلٰكِنْ لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍۗ وَالَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَلَنْ يُّضِلَّ اَعْمَالَهُمْ
fa iżā laqītumul-lażīna kafarū faḍarbar-riqāb(i), ḥattā iżā aṡkhantumūhum fa syuddul-waṡāq(a), fa'immā mannam ba‘du wa immā fidā'an ḥattā taḍa‘al-ḥarbu auzārahā - żālika - wa lau yasyā'ullāhu lantaṣara minhum wa lākil liyabluwa ba‘ḍakum biba‘ḍ(in), wal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi falay yuḍilla a‘mālahum.
پس هنگامی که با کافران (در میدان جنگ) روبهرو شدید، گردنهایشان را بزنید. سپس وقتی آنها را شکست دادید، اسیرشان کنید، و پس از آن میتوانید آنها را آزاد کنید یا در ازای پایان جنگ، باج بگیرید. اینگونه است، و اگر خدا میخواست، خود آنها را نابود میکرد، اما او خواست شما را با یکدیگر بیازماید. و کسانی که در راه خدا کشته شدند، خدا اعمالشان را تباه نخواهد کرد.
سَيَهْدِيْهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْۚ
sayahdīhim wa yuṣliḥu bālahum.
خدا آنها را هدایت خواهد کرد و حالشان را بهبود خواهد بخشید،
وَيُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ
wa yudkhiluhumul-jannata ‘arrafahā lahum.
و آنها را به بهشتی که برایشان توصیف کرده وارد خواهد کرد.