فَاِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِى الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَّنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ
fa immā taṡqafannahum fil-ḥarbi fa syarrid bihim man khalfahum la‘allahum yażżakkarūn(a).
אַלזאָ אויב דו (מוחמד) באַזיגסט זיי אין שלאַכט, דאַן צעשפּרייט די וואָס זענען הינטער זיי דורך זיי (פאַרניכטן), כּדי זיי זאָלן לערנען אַ לעקציע.
فَاِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَضَرْبَ الرِّقَابِۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَثْخَنْتُمُوْهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَۖ فَاِمَّا مَنًّاۢ بَعْدُ وَاِمَّا فِدَاۤءً حَتّٰى تَضَعَ الْحَرْبُ اَوْزَارَهَا ەۛ ذٰلِكَ ۛ وَلَوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلٰكِنْ لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍۗ وَالَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَلَنْ يُّضِلَّ اَعْمَالَهُمْ
fa iżā laqītumul-lażīna kafarū faḍarbar-riqāb(i), ḥattā iżā aṡkhantumūhum fa syuddul-waṡāq(a), fa'immā mannam ba‘du wa immā fidā'an ḥattā taḍa‘al-ḥarbu auzārahā - żālika - wa lau yasyā'ullāhu lantaṣara minhum wa lākil liyabluwa ba‘ḍakum biba‘ḍ(in), wal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi falay yuḍilla a‘mālahum.
אַלזאָ אויב איר טרעפֿט מענטשן וואָס גלויבן נישט (אויפן שלאַכטפעלד), דאַן שלאָגט זיי אויף די האַלדז. ווייטער, ווען איר האָט זיי באַזיגט, נעמט זיי געפאנגען, און דערנאָך קענט איר זיי באַפֿרײַען אָדער אָננעמען אַ כופר ביז דער מלחמה איז פֿאַרענדיקט. אַזוי איז עס, און אויב אַלאַה וואָלט געוואָלט וואָלט ער זיי פֿאַרניכטעט, אָבער ער וועט אײַך פּרובירן איינער קעגן דעם אַנדערן. און די וואָס שטאַרבן אין דעם וועג פֿון אַלאַה, אַלאַה פֿאַרשווענדט נישט זייערע מעשים.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۗ وَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ
yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-maṣīr(u).
אָ נביא! באַקעמף די נישט-גלויבער און די צבועים און זייט שטרענג מיט זיי. זייער אָרט איז גיהנום און דאָס איז אַזוי שלעכט ווי אַן אָרט צו צוריקקומען.