مَآ اَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ ۖ وَمَآ اَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَّفْسِكَ ۗ وَاَرْسَلْنٰكَ لِلنَّاسِ رَسُوْلًا ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًا
mā aṣābaka min ḥasanatin fa minallāh(i), wa mā aṣābaka min sayyi'atin fa min nafsik(a), wa arsalnāka lin-nāsi rasūlā(n), wa kafā billāhi syahīdā(n).
Ҳар хайре, ки ба шумо мерасад, аз ҷониби Худост ва ҳар шарре, ки ба шумо мерасад, аз гуноҳи худи шумост. Мо шуморо (Муҳаммад) ба сӯи ҳамаи мардум паёмбар фиристодем. Ва Худо барои шоҳидӣ кофӣ аст.
۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).
Ва ман худро (аз хатогиҳо) озод намедонам, зеро дар асл шаҳват ҳамеша ба бадӣ мебарад, магар (шаҳват), ки Парвардигорам барояш раҳмат кардааст. Дар ҳақиқат, Парвардигори ман бахшанда ва меҳрубон аст.