فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
Also huet Hien (Allah) hien mat guddem Akzeptanz ugeholl, hien mat guddem Wuesstum erzunn an huet seng Betreiung dem Zakaria iwwerginn. All Kéier wann den Zakaria hien am Mihrab (spezielle Raum fir d'Gottesdéngscht) besiche koum, huet hien Iessen nieft sech fonnt. Hie sot: "O Maryam! Wou hues du dat hier?" Si (Maryam) huet geäntwert: "Et ass vun Allah." Tatsächlech gëtt Allah Ënnerhalt, wiem Hie wëll, ouni Berechnung.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَ ۗوَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يُلْقُوْنَ اَقْلَامَهُمْ اَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ
Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż yulqūna aqlāmahum ayyuhum yakfulu maryam(a), wa mā kunta ladaihim iż yakhtaṣimūn(a).
Dat ass e puer vun den onsichtbaren Neiegkeeten, déi Mir dir (Mohammed) verroden hunn, och wann du net mat hinne waars, wéi si hir Schrëften (fir d'Lous ze zéien) doriwwer geworf hunn, wien vun hinne d'Mariam behale soll. An du waars net mat hinne, wéi si sech gestridden hunn.
وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ
ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).
An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vun der Maryam am Buch (Al-Koran), (nämlech) wéi si sech vun hirer Famill an eng Plaz am Osten (Baitulmaqdis) verbannt huet,
فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا
fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).
dann huet hien e Schleier (deen hien geschützt huet) virun hinnen opgehaangen; dann hunn Mir eisen Geescht (Jibril) zu him geschéckt, sou datt hien a perfekter mënschlecher Gestalt virun him erschéngt ass.
قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا
qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).
Si (Maryam) sot: "Wéi kann ech e Jong kréien, wann nach kee Mann mech beréiert huet an ech keng onkuuscht Fra sinn!"
يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ
yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).
O Schwëster vum Harun (Maryam)! Äre Papp ass kee schlechte Mënsch an Är Mamm ass keng Ehebriecherin."
وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).
An (erënnert Iech un d'Geschicht vun der Maryam), déi hir Éier bewahrt huet, dann hunn Mir (hire Geescht) vun Eis an hire (Kierper) geblosen; Mir hunn hien a seng Kanner zu engem Zeeche (vun der Gréisst vun Allah) fir all d'Welt gemaach.