۞ فَلَمَّآ اَحَسَّ عِيْسٰى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ اَنْصَارِيْٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ قَالَ الْحَوَارِيُّوْنَ نَحْنُ اَنْصَارُ اللّٰهِ ۚ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ ۚ وَاشْهَدْ بِاَنَّا مُسْلِمُوْنَ
falammā aḥassa ‘īsā minhumul-kufra qāla man anṣārī ilallāh(i), qālal-ḥawāriyyūna naḥnu anṣārullāh(i), āmannā billāh(i), wasyhad bi'annā muslimūn(a).
Вақте ки Исо аз нофармонии онҳо (Бани Исроил) огоҳ шуд, гуфт: «Кӣ барои (барқарор кардани) дини Аллоҳ ёвар хоҳад буд?» Ҳаворийён (дӯстони содиқ) ҷавоб доданд: «Мо ёварони Аллоҳ ҳастем. Мо ба Аллоҳ имон овардаем ва гувоҳӣ деҳ, ки мо мусалмонем».
رَبَّنَآ اٰمَنَّا بِمَآ اَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُوْلَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
rabbanā āmannā bimā anzalta wattaba‘nar-rasūla faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
Парвардигоро, мо ба он чи нозил кардаӣ, имон овардем ва аз паёмбар пайравӣ кардем, пас моро дар зумраи гурӯҳе аз шоҳидон қарор деҳ».
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ
yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
Эй аҳли китоб, дар дини худ аз ҳад нагузаред ва дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯед. Албатта, Масеҳ Исо писари Марям фиристодаи Худо ва (ки бо суханони Ӯ офарида шудааст, ки ба Марям расонидааст ва (бо дамидани рӯҳе аз ҷониби Ӯ) офарида шудааст. Пас, ба Худо ва паёмбаронаш имон оваред ва нагӯед: «Худо се аст», (аз гуфтани ин сухан) бозистед. Ин барои шумо беҳтар аст. Албатта, Худо Худои Қодири Мутлақ аст, аз фарзанддор шуданаш баракат аст. Он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст, аз они Ӯст. Ва Худо барои нигаҳбон кофӣ аст.
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَۗ قُلْ فَمَنْ يَّمْلِكُ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا اِنْ اَرَادَ اَنْ يُّهْلِكَ الْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ۗوَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), qul famay yamliku minallāhi syai'an in arāda ay yuhlikal-masīḥabna maryama wa ummahū wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, yakhluqu mā yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Ба дурустӣ, касоне, ки гуфтанд: «Худо Масеҳ писари Марям аст, кофир шуданд». Бигӯ (Муҳаммад): «Агар Худо хоҳад, ки Масеҳ писари Марямро, модараш ва ҳамаи (одамонро) дар рӯи замин нобуд кунад, кӣ метавонад монеъи фармони Ӯ шавад?» Ва подшоҳии осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, аз они Худост. Ӯ ҳар чиро, ки хоҳад, меофаринад. Ва Худо бар ҳама чиз тавоност».
فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).
Пас, гурӯҳҳое, ки байни онҳо (яҳудиён ва масеҳиён) буданд, ихтилоф карданд. Пас, вой бар кофирон, вақте ки рӯзи бузургро бубинанд!