وَقَالُوْا لَنْ يَّدْخُلَ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ كَانَ هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ تِلْكَ اَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa qālū lay yadkhulal-jannata illā man kāna hūdan au naṣārā, tilka amāniyyuhum, qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва онҳо (яҳудиён ва масеҳиён) гуфтанд: «Ба ҷуз яҳудиён ё масеҳиён касе ба биҳишт намедарояд». Ин орзуи онҳост. Бигӯ: «Агар ростгӯ бошед, далели ростии худро ба ман биёред».
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ لَيْسَتِ النَّصٰرٰى عَلٰى شَيْءٍۖ وَّقَالَتِ النَّصٰرٰى لَيْسَتِ الْيَهُوْدُ عَلٰى شَيْءٍۙ وَّهُمْ يَتْلُوْنَ الْكِتٰبَۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
wa qālatil-yahūdu laisatin-naṣārā ‘alā syai'(in), wa qālatin-naṣārā laisatil-yahūdu ‘alā syai'(in), wa hum yatlūnal-kitāb(a), każālika qālal-lażīna lā ya‘lamūna miṡla qaulihim, fallāhu yaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Масеҳиён ҳеҷ чиз надоранд» ва масеҳиён низ гуфтанд: «Яҳудиён ҳеҷ чиз надоранд», ҳарчанд онҳо китобро мехонанд. Ҳамчунин касоне, ки донише надоранд, он чиро мегӯянд, мегӯянд. Пас, Худо рӯзи қиёмат дар бораи он чизе, ки ихтилоф мекарданд, онҳоро доварӣ хоҳад кард.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumuṣ-ṣiyāmu kamā kutiba ‘alal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, рӯза бар шумо муқаррар карда шуд, ҳамон тавре ки бар пешиниёнатон муқаррар шуда буд, то парҳезгор шавед.
فَاِنْ حَاۤجُّوْكَ فَقُلْ اَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلّٰهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ ۗوَقُلْ لِّلَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْاُمِّيّٖنَ ءَاَسْلَمْتُمْ ۗ فَاِنْ اَسْلَمُوْا فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلٰغُ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ
fa'in ḥājjūka fa qul aslamtu wajhiya lillāhi wa manittaba‘an(i), wa qul lil-lażīna ūtul-kitāba wal-ummiyyīna a'aslamtum, fa'in aslamū faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā ‘alaikal-balāg(u), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).
Пас, агар бо ту (эй Муҳаммад) баҳс кунанд, бигӯ: «Ман ба Худо таслим шудам ва пайравонам низ». Ва ба касоне, ки китоб дода шудааст ва ба бесаводон бигӯ: «Оё шумо ба ислом рӯй овардаед?» Агар онҳо ба ислом рӯй оваранд, ин маънои онро дорад, ки онҳо ҳидоят ёфтаанд, аммо агар рӯй гардонанд, пас вазифаи шумо танҳо расонидани он аст. Ва Худо бандагони Худро мебинад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اٰمِنُوْا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّطْمِسَ وُجُوْهًا فَنَرُدَّهَا عَلٰٓى اَدْبَارِهَآ اَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّآ اَصْحٰبَ السَّبْتِ ۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
yā ayyuhal-lażīna ūtul-kitāba āminū bimā nazzalnā muṣaddiqal limā ma‘akum min qabli an naṭmisa wujūhan fa naruddahā ‘alā adbārihā au nal‘anahum kamā la‘annā aṣḥābas-sabt(i), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
Эй мардуме, ки ба шумо китоб дода шудааст, ба он чи нозил кардаем (Қуръон), ки китоби шуморо тасдиқ мекунад, имон оваред, пеш аз он ки чеҳраҳои шуморо (аз рӯи адаб) тағйир диҳем, сипас онҳоро баргардонем ё онҳоро лаънат кунем, чунон ки дар рӯзи шанбе (шанбе) лаънат мекунем, ва фармони Худо ҳатман амалӣ хоҳад шуд.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ
yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
Эй аҳли китоб, дар дини худ аз ҳад нагузаред ва дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯед. Албатта, Масеҳ Исо писари Марям фиристодаи Худо ва (ки бо суханони Ӯ офарида шудааст, ки ба Марям расонидааст ва (бо дамидани рӯҳе аз ҷониби Ӯ) офарида шудааст. Пас, ба Худо ва паёмбаронаш имон оваред ва нагӯед: «Худо се аст», (аз гуфтани ин сухан) бозистед. Ин барои шумо беҳтар аст. Албатта, Худо Худои Қодири Мутлақ аст, аз фарзанддор шуданаш баракат аст. Он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст, аз они Ӯст. Ва Худо барои нигаҳбон кофӣ аст.
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَۗ قُلْ فَمَنْ يَّمْلِكُ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا اِنْ اَرَادَ اَنْ يُّهْلِكَ الْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ۗوَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), qul famay yamliku minallāhi syai'an in arāda ay yuhlikal-masīḥabna maryama wa ummahū wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, yakhluqu mā yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Ба дурустӣ, касоне, ки гуфтанд: «Худо Масеҳ писари Марям аст, кофир шуданд». Бигӯ (Муҳаммад): «Агар Худо хоҳад, ки Масеҳ писари Марямро, модараш ва ҳамаи (одамонро) дар рӯи замин нобуд кунад, кӣ метавонад монеъи фармони Ӯ шавад?» Ва подшоҳии осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, аз они Худост. Ӯ ҳар чиро, ки хоҳад, меофаринад. Ва Худо бар ҳама чиз тавоност».
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ ۗوَقَالَ الْمَسِيْحُ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۗاِنَّهٗ مَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوٰىهُ النَّارُ ۗوَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), wa qālal-masīḥu yā banī isrā'īla‘budullāha rabbī wa rabbakum, innahū may yusyrik billāhi faqad ḥarramallāhu ‘alaihil-jannata wa ma'wāhun nār(u), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).
Ба дурустӣ, касоне, ки гуфтанд: «Худо Масеҳ писари Марям аст», кофир шуданд. Дар ҳоле ки худи Масеҳ (Худо) гуфт: «Эй банӣ-Исроил! Худоро, Парвардигори ман ва Парвардигори худро, ибодат кунед». Ҳар кас, ки бо Худо шарикӣ кунад, Худо биҳиштро бар ӯ ҳаром кардааст ва ҷойгоҳи ӯ ҷаҳаннам аст. Ва барои ситамкорон ёваре нест.
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ ثَالِثُ ثَلٰثَةٍ ۘ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّآ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗوَاِنْ لَّمْ يَنْتَهُوْا عَمَّا يَقُوْلُوْنَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha ṡāliṡu ṡalāsah(tin), wa mā min ilāhin illā ilāhuw wāḥid(un), wa illam yantahū ‘ammā yaqūlūna layamassannal-lażīna kafarū minhum ‘ażābun alīm(un).
Ба дурустӣ, касоне, ки мегӯянд Аллоҳ яке аз сегона аст, кофир шудаанд, дар ҳоле ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳи ягона вуҷуд надорад. Агар аз он чӣ мегӯянд, бознаистанд, касоне аз онҳо, ки кофир шудаанд, азоби дардноке хоҳанд дошт.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Узайр писари Худо» ва насоро гуфтанд: «Масеҳ писари Худо». Инҳо суханоне ҳастанд, ки аз даҳонашон мебароянд. Онҳо ба суханони кофирони пешин монанданд. Худо онҳоро лаънат мекунад; чӣ гуна онҳо аз ҳақ рӯй гардонданд?
اِتَّخَذُوْٓا اَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَالْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَۚ وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوْٓا اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ سُبْحٰنَهٗ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ
ittakhażū aḥbārahum wa ruhbānahum arbābam min dūnillāhi wal-masīḥabna maryam(a), wa mā umirū illā liya‘budū ilāhaw wāḥidā(n), lā ilāha illā huw(a), subḥānahū ‘ammā yusyrikūn(a).
Онҳо яҳудиён ва роҳибони худро (масеҳиёнро) ва Масеҳ писари Марямро ба ҷои Аллоҳ худоён қарор доданд, дар ҳоле ки ба онҳо танҳо гуфта шудааст, ки Худои Бузургро бипарастанд, ки ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест. Пок аст Ӯ аз он чизе, ки бо якдигар шарик месозанд.
مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ
mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).
Барои Худо сазовор нест, ки фарзанд дошта бошад, пок аст. Вақте ки Ӯ бихоҳад чизеро офарид, ба он мегӯяд: «Мавҷуд шав!» Пас, ҳамон аст.
وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ
wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).
(Исо гуфт): «Ва ба дурустӣ, ки Аллоҳ Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, пас Ӯро ибодат кунед, ки ин роҳи рост аст».
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
Дар ҳоле ки ба онҳо фармон дода шуда буд, ки танҳо Аллоҳро ибодати холис кунанд ва танҳо барои дин итоат кунанд ва намоз гузоранд ва закот диҳанд ва ин дини рост аст.