وَنَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَۘ
wa nabbi'hum ‘an ḍaifi ibrāhīm(a).
Ва онҳоро аз меҳмони Иброҳим (фаришта) огоҳ кун.
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَ
qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).
(Иброҳим) гуфт: «Эй расулон, кори муҳими шумо чист?»
هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ
hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).
Оё достони меҳмонони Иброҳим (фариштагон), ки ситоиш шуда буданд, ба ту расидааст (эй Муҳаммад)?
اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ
iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).
(Ёд доред), вақте ки ба хонаи ӯ даромаданд ва гуфтанд: «Салом!» (ва салом!), Иброҳим гуфт: «Салом!» (ва салом!). (Онҳо) касоне буданд, ки ӯро намешинохтанд.
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Пас, ӯ (Иброҳим) пинҳонӣ барои мулоқот бо хонаводааш рафт ва гӯшти гӯсолаи фарбеҳ (бирён)-ро овард.
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
Сипас онро ба онҳо дод (аммо онҳо намехостанд бихӯранд). Иброҳим гуфт: «Чаро намехӯред?»