وَنَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَۘ
wa nabbi'hum ‘an ḍaifi ibrāhīm(a).
او (محمد) ته د ابراهیم د میلمه (فرښتې) په اړه خبر ورکړه.
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَ
qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).
هغه (ابراهيم) وويل: "ای رسولانو، ستاسو مهمه دنده څه ده؟"
هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ
hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).
آیا تاته د ابراهیم علیه السلام د میلمنو کیسه (فرښتې) رسیدلې ده چې تسبیح شوي وو؟
اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ
iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).
(یاد کړئ) کله چې دوی د هغه ځای ته ننوتل او ویې ویل: "سلام" (سلام)، ابراهیم وویل: "سلام" (سلام). (دوی) هغه خلک وو چې هغه نه پیژندل.
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
نو هغه (ابراهيم عليه السلام) د خپلې کورنۍ سره د ليدو لپاره په پټه لاړ، بيا يې د غوړ (پخه شوي) غوايي غوښه راوړه،
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
بیا یې هغوی ته ورکړ (خو هغوی نه غوښتل چې وخوري) ابراهیم وویل: "ولې نه خورئ؟"