وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ
wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).
Ва гуфтанд: «Эй Муҳаммад, мо ба ту имон намеорем, то он даме, ки аз замин чашмаи обе барои мо берун наорӣ».
اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ
au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).
ё боғе аз хурмо ва ангур дошта бошӣ, пас дарёи равонеро аз он ҷорӣ кунӣ,
اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ
au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).
ё осмонро пора-пора бар мо афканӣ, чунон ки мегӯӣ, ё (пеш аз он ки) Худо ва фариштагонро бо мо рӯ ба рӯ оварӣ,
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
ё хонае аз тилло дошта бошӣ, ё ба осмон боло равӣ. Ва мо ба болоравии ту бовар нахоҳем кард, то он даме, ки барои мо китобе нозил кунӣ, ки онро бихонем». Бигӯ (Муҳаммад): «Пок аст Парвардигори ман, оё ман танҳо инсоне нестам, ки паёмбар аст?»
اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ
afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).
Пас, оё мӯъминон мисли бадкорон (кофирон) ҳастанд? Онҳо яксон нестанд.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ جَاۤءَكُمْ فَاسِقٌۢ بِنَبَاٍ فَتَبَيَّنُوْٓا اَنْ تُصِيْبُوْا قَوْمًاۢ بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوْا عَلٰى مَا فَعَلْتُمْ نٰدِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū in jā'akum fāsiqum binaba'in fa tabayyanū an tuṣībū qaumam bijahālatin fa tuṣbiḥū ‘alā mā fa‘altum nādimīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, агар шахси фосиқе хабаре ба шумо биёяд, ҳақиқати онро таҳқиқ кунед, мабодо аз рӯи нодонӣ ба қавме осеб расонед ва аз коре, ки кардаед, пушаймон шавед.
وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ فِيْكُمْ رَسُوْلَ اللّٰهِ ۗ لَوْ يُطِيْعُكُمْ فِيْ كَثِيْرٍ مِّنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْاِيْمَانَ وَزَيَّنَهٗ فِيْ قُلُوْبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوْقَ وَالْعِصْيَانَ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الرّٰشِدُوْنَۙ
wa‘lamū anna fīkum rasūlallāh(i), lau yuṭī‘ukum fī kaṡīrim minal-amri la‘anittum wa lākinnallāha ḥabbaba ilaikumul-īmāna wa zayyanahū fī qulūbikum wa karraha ilaikumul-kufra wal-fusūqa wal-‘iṣyān(a), ulā'ika humur-rāsyidūn(a).
Ва бидонед, ки дар миёни шумо Паёмбари Худост. Агар ӯ дар бисёр корҳо аз шумо итоат мекард, шумо дар мушкилот мебудед. Аммо Худо ба шумо имонро дӯст дошта ва онро дар дилҳоятон зебо гардонидааст ва шуморо аз куфр, бадӣ ва нофармонӣ нафрат кардааст. Инҳо касоне ҳастанд, ки роҳи ростро пайгирӣ мекунанд.
اَفَرَءَيْتَ الَّذِيْ تَوَلّٰىۙ
afa ra'aital-lażī tawallā.
Пас, оё ту мардумеро намебинӣ, ки (аз Қуръон) рӯй мегардонанд?
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ва ӯ каме аз он чизеро, ки ваъда дода шуда буд, медиҳад ва боқимондаро бозмедорад.
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
Оё ӯ аз ғайб огоҳӣ дорад, то онро бубинад?
اَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِيْ صُحُفِ مُوْسٰى
am lam yunabba' bimā fī ṣuḥufi mūsā.
Ё ба ӯ хабар дода нашудааст, ки дар саҳифаҳои (китоби муқаддасе, ки ба Мусо нозил шудааст) чӣ ҳаст?
ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ
Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).
Маро ба сӯи касе, ки худам офаридаам, бигзор (амал кунам),
وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ
wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).
ва ба ту сарвати фаровон медиҳам,
وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ
wa banīna syuhūdā(n).
ва кӯдаконе, ки ҳамеша бо ӯ ҳастанд,
وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ
wa mahhattu lahū tamhīdā(n).
ва ман ба шумо васеътарин фазои имконпазирро (аз ҳаёт) медиҳам.
ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ
Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).
Сипас ӯ воқеан мехост, ки ман ба он илова кунам.
كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ
kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).
Наметавонад! Дар ҳақиқат, ӯ бо оёти Мо (Қуръон) мухолифат кардааст.
سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ
sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).
Ман ӯро бо як баромади сахт ғарқ мекунам.
اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ
innahū fakkara wa qaddar(a).
Ба дурустӣ, ӯ (он чиро, ки муайян карда буд), фикр карда ва муайян кардааст.
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
faqutila kaifa qaddar(a).
Пас вой бар ӯ! Чӣ тавр ӯ муайян мекунад?
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).
Боз вой бар ӯ! Чӣ тавр ӯ муайян мекунад?
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ
Ṡumma ‘abasa wa basar(a).
сипас ба назараш ғамгин ва ғамгин менамуд,
ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ
Ṡumma adbara wastakbar(a).
сипас (аз ҳақ) рӯй гардонд ва фахр кард,
فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ
faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).
сипас гуфт: «Ин (Қуръон) танҳо ҷодуест, ки (аз пешиниён) омӯхта шудааст».
اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ
in hāżā illā qaulul-basyar(i).
Инҳо танҳо суханони инсонӣ ҳастанд."
سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ
sa'uṣlīhi saqar(a).
Баъд аз он, ӯро дар Сақар (дӯзах) меандозам,
وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ
wa mā adrāka mā saqar(a).
Ва оё медонӣ, ки Сақар (ҷаҳаннам) чист?
قُلْ يٰٓاَيُّهَا الْكٰفِرُوْنَۙ
qul yā ayyuhal-kāfirūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Эй кофирон!