موضوع - القرآن نزول قرآن چند نفر عامل نزول آیات قرآن بودند آیات مربوط به عن نذر بن الحارث

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

و هنگامی که آیات ما بر آن‌ها خوانده می‌شود، می‌گویند: «ما شنیدیم (آیاتی مانند این)، اگر بخواهیم می‌توانیم مانند آن بیاوریم. این (قرآن) جز افسانه‌های پیشینیان نیست.»

وَاِذْ قَالُوا اللّٰهُمَّ اِنْ كَانَ هٰذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَاَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاۤءِ اَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

wa iż qālullāhumma in kāna hāżā huwal-ḥaqqa min ‘indika fa amṭir ‘alainā ḥijāratam minas-samā'i awi'tinā bi‘ażābin alīm(in).

و (به یاد آور) هنگامی که (مشرکان) گفتند: «ای الله! اگر این (قرآن) حق از جانب توست، پس سنگ‌هایی از آسمان بر ما بباران یا عذابی دردناک بر ما بیاور.»

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

و گفتند: «به تو (ای محمد) ایمان نمی‌آوریم تا چشمه‌ای از زمین برایمان جاری کنی،»

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

«یا باغی از نخل و انگور داشته باشی و میان آن‌ها جوی‌هایی خروشان جاری کنی،»

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

«یا آسمان را چنان‌که گفتی تکه‌تکه بر ما فرو ریزی، یا خدا و فرشتگان را روبه‌رویمان بیاوری،»

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

«یا خانه‌ای از زر داشته باشی، یا به آسمان بالا روی. و به صعود تو ایمان نمی‌آوریم تا کتابی بر ما فرو فرستی که آن را بخوانیم.» بگو: «منزه است پروردگارم! آیا جز انسانی رسول هستم؟»

سَاَلَ سَاۤىِٕلٌۢ بِعَذَابٍ وَّاقِعٍۙ

sa'ala sā'ilum bi‘ażābiw wāqi‘(in).

کسی درباره عذابی که حتماً رخ خواهد داد پرسید،