يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا ضَرَبْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَتَبَيَّنُوْا وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ اَلْقٰىٓ اِلَيْكُمُ السَّلٰمَ لَسْتَ مُؤْمِنًاۚ تَبْتَغُوْنَ عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۖفَعِنْدَ اللّٰهِ مَغَانِمُ كَثِيْرَةٌ ۗ كَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā ḍarabtum fī sabīlillāhi fa tabayyanū wa lā taqūlū liman alqā ilaikumus-salāma lasta mu'minā(n), tabtagūna ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, fa ‘indallāhi magānimu kaṡīrah(tun), każālika kuntum min qablu fa mannallāhu ‘alaikum fa tabayyanū, innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед! Вақте ки дар роҳи Худо (ҷиҳод) мекунед, эҳтиёт бошед (маълумот ҷӯед) ва ба касе, ки ба шумо салом медиҳад, бо мақсади ба даст овардани сарвати дунё нагӯед: «Шумо мӯъмин нестед», (ва сипас ӯро мекушед), дар ҳоле ки назди Худо ганҷҳои зиёде ҳастанд. Пеш аз ин шумо чунин будед, пас Худо ба шумо неъматҳои Худро дод, пас эҳтиёт бошед. Албатта, Худо ба он чӣ мекунед, огоҳ аст.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
Ва бо касоне, ки Парвардигорашонро субҳу шом мехонанд ва ба умеди хушнудии Ӯ ҳастанд, сабр кун; ва чашмонатро аз онҳо нагардон, зеро онҳо ба ҷавоҳироти дунё умед доранд; ва аз касоне, ки дилҳояшон аз ёд кардани мо бехабар мондааст, пайравӣ накун ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва ҳолашон аз ҳад гузаштааст.