۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
मनशां मदीं समजून घेवपाचो उणाव आशिल्ले म्हणटले, "तांकां (मुसलमानांक) तांणी आदीं (उन्मुख) आशिल्ल्या किबला पासून कित्याक पयस केलें?" म्हणचें (मुहंमद), "उदेंत आनी अस्तंत अल्लाचेच; तो कोणाक जाय ताका सरळ मार्गाचेर मार्गदर्शन करता."
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
आनी तशेंच, आमी तुमकां (मुसलमानांक) "मध्यम लोक" केल्यात, जाका लागून तुमी मनशाचे (कृतेचे) साक्षीदार जावंक शकतले आनी दूत (मुहम्मद) तुमच्या (कर्मांचे) साक्षीदार जावंक शकतले. तुमी (पयलीं) वळखून घेतिल्लो किबला आमी तो केलो ना, पूण कोण दूताच्या फाटल्यान वता आनी कोण फाटीं वळटा तें आमकां कळचें म्हणून. खरेंच (किबला हालोवप) खूब कठीण, अल्लान मार्गदर्शन केल्ल्या लोकांक सोडल्यार . आनी अल्ला तुमचो भावार्थ वाया घालचो ना. खरेंच अल्ला मनशांचेर परम कृपाळू, दयाळ.
قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ
qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).
तुमचें तोंड (मुहम्मद) चड करून मळबा कडेन वयर पळयतना आमी पळयतात, देखून आमी तुमकां तुमकां आवडटा त्या किबला कडेन वळयतले. देखून ग्रॅण्ड मशिदी कडेन तोंड घुंवडावचें. आनी खंय आसत जाल्यार ताचे वटेन तोंड घुंवडावचें. आनी खरेंच ज्या लोकांक पुस्तक (तोरा आनी सुवार्तेचें) दिल्लें तांकां खबर आसा की (किब्लाचें हस्तांतरण) हें तांच्या प्रभू कडल्यान सत्य आसा. आनी ते कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
आनी तुमी (मुहंमद) जंयच्यान भायर सरतात थंय व्हड मशिदी कडेन तोंड वळोवचें, खरेंच तो खरोच तुमच्या प्रभूचो फरमान. तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).
आनी तुमी (मुहंमद) जंयच्यान भायर सरतात थंय व्हड मशिदी कडेन तोंड घुंवडावचें. आनी तुमी खंय आसूं, तुमचें तोंड ताचे वटेन घुंवडावचें, जाका लागून मनशांक (तुका विरोध करपाक) कारण ना, फकत तांचे मदले वायटकार सोडल्यार. तांकां भियेवंक नाकात, पूण म्हाका भियेवंक जाय, हांव तुमचेर म्हजो आशीर्वाद पुराय करूंक शकता आनी तुमकां मार्गदर्शन मेळटलें.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْرَبُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْتُمْ سُكٰرٰى حَتّٰى تَعْلَمُوْا مَا تَقُوْلُوْنَ وَلَا جُنُبًا اِلَّا عَابِرِيْ سَبِيْلٍ حَتّٰى تَغْتَسِلُوْا ۗوَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُوْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqrabuṣ-ṣalāta wa antum sukārā ḥattā ta‘lamū mā taqūlūna wa lā junuban illā ‘ābirī sabīlin ḥattā tagtasilū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum, innnallāha kāna ‘afuwwan gafūrā(n).
हे भावार्थी! पिशें आसतना, तुमी कितें सांगतात हाची जाणविकाय जाय मेरेन नमाज लागीं वचूंक नाकात आनी फकत रस्त्या कुशीक वचप सोडल्यार, न्हाण करचे पयलीं (बाथ जुनुब) जुनूब अवस्थेंत (तुमी मशिदी कडेन वचूंक नाकात). दुयेंत आसल्यार वा प्रवासांत वा शौच केल्या उपरांत वा बायलेक हात लायल्यार उदक ना जाल्यार बऱ्या (शुध्द) धुल्लान तायम्मुम करात; ताचेवरवीं तोंड आनी हात पुसप (धूळ). खरेंच अल्ला सगळ्यांत क्षमाशील, सगळ्यांत क्षमाशील.
فَاِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلٰوةَ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ قِيَامًا وَّقُعُوْدًا وَّعَلٰى جُنُوْبِكُمْ ۚ فَاِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ ۚ اِنَّ الصَّلٰوةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ كِتٰبًا مَّوْقُوْتًا
fa iżā qaḍaitumuṣ-ṣalāta fażkurullāha qiyāmaw wa qu‘ūdaw wa ‘alā junūbikum, fa iżaṭma'nantum fa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta kānat ‘alal-mu'minīna kitābam mauqūtā(n).
ते भायर (तुमची) नमाज सोंपतकच उबे आसतना, बसतना आनी न्हिदेंत अल्लाचो उगडास करचो. मागीर जेन्ना तुमकां सुरक्षीतताय दिसता तेन्ना मागीर प्रार्थना करात (सदचे भशेन). खरेंच, मागणें हें भावार्थी लोकां खातीर वेळान थारायिल्लें कर्तव्य.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قُمْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ فَاغْسِلُوْا وُجُوْهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوْا بِرُءُوْسِكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ اِلَى الْكَعْبَيْنِۗ وَاِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوْاۗ وَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ مِّنْهُ ۗمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ حَرَجٍ وَّلٰكِنْ يُّرِيْدُ لِيُطَهِّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qumtum ilaṣ-ṣalāti fagsilū wujūhakum wa aidiyakum ilal-marāfiqi wamsaḥū biru'ūsikum wa arjulakum ilal-ka‘bain(i), wa in kuntum junuban faṭṭahharū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum minh(u), mā yurīdullāhu liyaj‘ala ‘alaikum min ḥarajiw wa lākiy yurīdu liyuṭahhirakum wa liyutimma na‘matahū ‘alaikum la‘allakum tasykurūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! मागणें करपाक जाय तेन्ना तोंड आनी हात कोंब्यामेरेन धुवचे, आनी तकली झाडून पांय घोंट्यामेरेन (वूधु) झाडचे. जुनब आसल्यार मागीर न्हाण घेयात. आनी दुयेंत आसल्यार वा प्रवासांत आसल्यार वा संडासांतल्यान परततना वा बायलेक हात लायल्यार उदक मेळना जाल्यार मागीर बऱ्या (शुध्द) धुल्लान तयमुम करात; ताचेवरवीं तोंड आनी हात पुसप (धूळ). अल्ला तुमकां गजाली कठीण करपाक सोदना, पूण तो तुमकां निवळ करपाक सोदता आनी तुमचेर आपलो आशीर्वाद पुराय करपाक सोदता, जाका लागून तुमी उपकारी आसतले.
۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ
yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
हे आदामाचे वंशज! दर खेपे मशिदींत (प्रवेश करतना) तुमचे छान कपडे घालचे, जेवप-पिवप, पूण चड करचें न्हय. खरेंच अतिताय करपी लोक अल्लाक आवडनात.
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
जंय तांकां फकत अल्लाची प्रामाणीकपणान उपासना करपाचो आनी फकत धर्मा खातीर ताची आज्ञा पाळपाचो आदेश दिल्लो आनी तशेंच नमाज करपाचो आनी जकात दिवपाचोय आदेश दिल्लो आनी तोच सरळ (खरो) धर्म.