وَاٰخَرُوْنَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّٰهِ اِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَاِمَّا يَتُوْبُ عَلَيْهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
wa ākharūna murjaunal li'amrillāhi immā yu‘ażżibuhum wa immā yatūbu ‘alaihim, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).
ते (इसदे अलावा) होर लोक वी हन जो अल्लाह फैसला तक निलंबित होंदे हन; शायद अल्लाह उनेंगी सजा देग ते शायद अल्लाह उंदी तबाब गी स्वीकार करी लैग। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।
وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).
ते त्रैनें गी जेह्ड़े पिच्छें रेई गेदे हे। जद तक धरती उन्हां वास्ते तंग लगदी सी, हालांकि ओ विशाल है, ते उन्हां दी आत्मा उन्हां वास्ते तंग हो गई, ते उन्हां कूं एहसास होया कि अल्लाह तों सिवाय उन्हा दी कोई शरण कैनी, तां तक अल्लाह ने उन्हां दी पछतावा कूं स्वीकार कित्ता तां कि ओ अपणी तबाब विच रहन। दरअसल अल्लाह तबाब दा स्वीकार करने आला, परम मेहरबान ऐ।