وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
Касонеро, ки Парвардигори худро субҳ ва шом мехонанд, аз худ дур макун, онҳо ба хушнудии Ӯ умед доранд. Ту барои аъмоли онҳо ҳеҷ масъулияте надорӣ ва онҳо барои аъмоли ту ҳеҷ масъулияте надоранд, бинобар ин ту (ҳақ дорӣ) онҳоро берун кунӣ, то аз ситамкорон шавӣ.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
Ва бо касоне, ки Парвардигорашонро субҳу шом мехонанд ва ба умеди хушнудии Ӯ ҳастанд, сабр кун; ва чашмонатро аз онҳо нагардон, зеро онҳо ба ҷавоҳироти дунё умед доранд; ва аз касоне, ки дилҳояшон аз ёд кардани мо бехабар мондааст, пайравӣ накун ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва ҳолашон аз ҳад гузаштааст.