وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ
wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).
Ва гуфтанд: «Эй Муҳаммад, мо ба ту имон намеорем, то он даме, ки аз замин чашмаи обе барои мо берун наорӣ».
اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ
au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).
ё боғе аз хурмо ва ангур дошта бошӣ, пас дарёи равонеро аз он ҷорӣ кунӣ,
اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ
au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).
ё осмонро пора-пора бар мо афканӣ, чунон ки мегӯӣ, ё (пеш аз он ки) Худо ва фариштагонро бо мо рӯ ба рӯ оварӣ,
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
ё хонае аз тилло дошта бошӣ, ё ба осмон боло равӣ. Ва мо ба болоравии ту бовар нахоҳем кард, то он даме, ки барои мо китобе нозил кунӣ, ки онро бихонем». Бигӯ (Муҳаммад): «Пок аст Парвардигори ман, оё ман танҳо инсоне нестам, ки паёмбар аст?»